หนึ่ง เซี่ยอี๋วิ่งปรื๋อลงมาจากชั้นบนด้วยใบหน้าตื่นเต้น เขาน่าจะเพิ่งตื่นนอน ยังไม่ได้แต่งตัวอะไร ภายนอกดูกระเซิงไม่เรียบร้อยมาก เขาไม่สังเกตเห็นเลยว่าพอหลิงหลานเห็นภาพลักษณ์ของเขาแล้ว คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย เขาตะโกนบอกหลิงหลานที่กำลังนั่งทานข้าวอยู่ด้านหน้าโต๊ะอาหารด้วยสีหน้าตื่นเต้น
หลิงหลานไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ต่อเรื่องนี้เลยสักนิดเดียว เธอหยิบผ้าเช็ดปากสีขาวข้างกายขึ้นมาแตะๆ ที่ริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะวางลงไปบนโต๊ะถึงค่อยเงยหน้าทอดสายตาเย็นชามองอย่างอำมหิต
เซี่ยอี๋ที่เดิมทีรู้สึกตื่นเต้นเห็นสีหน้าและแววตาที่เย็นเยียบของลูกพี่ตัวเองก็ได้สติฉับพลัน เขางุดหน้าลงอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าส่งเสียงร้องอีกต่อไป
ท่าทียอมจำนนของเซี่ยอี๋ทำให้ฉีหลงที่นั่งอยู่ด้านข้างหัวเราะหึๆ ขึ้นมา หานจี้จวินสะกิดเขาด้วยความจนใจ บ่งบอกว่าไว้หน้าเซี่ยอี๋หน่อย ขณะที่ลั่วล่างก็ปรายตามองอย่างเย็นชาอำมหิตเหมือนกับหลิงหลาน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกพี่ไม่ชอบ เขาก็ไม่ชอบด้วยเช่นกัน
ส่วนหลินจงชิง เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา ยังคงก้มหน้าทานอาหารเช้าต่อไป อย่างไรเสียก็ไม่เกี่ยวกับเขา นี่เป็นสิ่งที่เซี่ยอี๋รนหาที่เองทั้งนั้น เอาเถอะ ตอนที่อยู่กันเอ
