นับตั้งแต่ที่ค้นพบการจู่โจมทางอากาศจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสองชั่วโมงอย่างเงียบงัน ค่ำคืนยังคงมืดสนิทมาก ศัตรูยังฝ่าแนวป้องกันของกองกำลังภาคพื้นดินไม่ได้ และศัตรูที่โผล่มาใหม่ก็ไม่ได้สร้างผลงานอะไรมากนักเหมือนกัน ภายใต้การต้านรับอย่างไม่เสียดายชีวิตของผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษทั้งหมด สงครามจึงตกสู่สภาวะชะงักงันอีกครั้ง
ผู้บัญชาการของกองบัญชาการภาคพื้นดินรู้สึกชาเมื่อเผชิญหน้ากับรายงานการบาดเจ็บเสียชีวิตที่ทยอยเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เขาจากที่ปวดใจในตอนแรกมาเป็นไม่สะทกสะท้านแล้ว เนื่องจากเขาเองก็ไม่รู้ว่า เขาจะพลีชีพอยู่ในดาวดวงนี้เหมือนกับทหารเหล่านั้นหรือเปล่า…
“ดูสิ ด้านบนคืออะไรน่ะ…” ทันใดนั้นเองเจ้าหน้าที่ฝ่ายเสนาธิการคนหนึ่งร้องอุทานขึ้นมา เขารับหน้าที่ตรวจตราทั้งสนามรบเลยคอยจ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่บนกำแพงกองบัญชาการอยู่ตลอด
ผู้บัญชาการได้ยินเสียงร้องตกใจนี้ก็รีบเงยหน้าขึ้นมาจากข้อมูลกองใหญ่ มองแวบเดียวก็เห็นว่ามีหุ่นรบสองตัวที่แทบจะส่องแสงสะดุดตาของเขาปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้าของเขตที่พัก รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูคุ้นเคยนั้นทำให้เขาสูญเสียการควบคุมแล้ว “แม่งเอ๊ย ไม่นึกเลยว่าพวกมันกล้าฝ่าฝืนปฏิญญาร่วม!”
เวลานี้ เก
