ับหนึ่ง หลังจากที่ฝืนรับไปได้หลายสิบวินาที ในที่สุดก็ประคับประคองต่อไปไม่ได้แล้ว ทั่วทั้งร่างของหุ่นรบถูกฝ่ายตรงข้ามโจมตีจนจะล้มมิล้มแหล่ เมื่อเห็นว่าจะโดนโจมตีจนพ่ายแพ้แล้ว พวกหลี่ซื่ออวี๋สามคนก็ร้อนใจ ทว่าพวกเขาไม่มีวิธีการใดไปช่วยเหลือหลี่หลานเฟิงคลี่คลายสภาวะอับจนนี้เลย พวกเขาทำได้เพียงยิงโจมตีอย่างสุดชีวิต พยายามกอบกู้สถานการณ์ที่กำลังจะพ่ายแพ้ของหลี่หลานเฟิง…
“จบกันแค่นี้แหละ!” ภายใต้การโจมตีอย่างดุเดือด ในที่สุดหุ่นรบของหลี่หลานเฟิงก็เผยช่องโหว่ถึงแก่ชีวิตภายใต้แรงกดดันอันหนักหน่วง ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษรอคอยเวลานี้มานานแล้ว มุมปากเผยรอยยิ้มหยันที่อำมหิตออกมา เขายกดาบแสงขึ้นมาโดยไร้ความปรานี ก่อนจะฟันไปที่หุ่นรบของหลี่หลานเฟิงอย่างโหดเหี้ยม
“ระวังนะ!” บรรดาสมาชิกทีมรอบๆ เห็นฉากนี้ก็ได้แต่ตะโกนเตือนเท่านั้น ส่วนหลี่ซื่ออวี๋ก็หวาดหวั่นจนอดหลับตาลงไม่ได้ เขาไม่กล้ามองหลี่หลานเฟิงเพื่อนร่วมทีมของตน เพื่อนของตน ถึงขนาดที่ยังเป็นลูกหลานตระกูลหลี่ของพวกเขาถูกเด็ดปีกที่นี่…
“ปัง!” ดาบแสงสองเล่มปะทะเข้าหากันอย่างรุนแรง ประกายไฟฟ้านับไม่ถ้วนสาดกระเซ็นขึ้นมา หุ่นรบระดับสูงที่ เดิม
