“ต่อให้เป็นแบบนี้ ฝ่ายตรงข้ามอยากฆ่าเขาก็ไม่ง่ายเหมือนกัน ชีตาห์ของเธอยังประคับประคองได้อีกนาน นอกจากนี้ รอบๆ บริเวณไม่มีศัตรูคนอื่นด้วย นี่เป็นโอกาสดี ให้ชีตาห์ของเธอต่อสู้มากหน่อย บางทีอาจจะทำให้เขาหารูปแบบการควบคุมของตัวเองเจอได้ง่ายขึ้น”
ในเมื่อไม่มีศัตรูอื่นอยู่ใกล้ๆ เสี่ยวซื่อก็สบายใจขึ้นมาเหมือนกัน เขาเลียอมยิ้มที่ไม่รู้ว่าเอามาจากไหนไปพลาง แสดงความคิดเห็นของตัวเองไปพลาง เสี่ยวซื่อที่คอยแลกเปลี่ยนความเห็นเรื่องหุ่นรบกับอาจารย์หมายเลขสามมาตลอด เวลานี้เขากลับมีบุคลิกท่าทางของอาจารย์หุ่นรบเล็กน้อย แน่นอนว่าต้องเลิกสนใจอมยิ้มในมือของเขากับร่างกายเตี้ยๆ รวมถึงดวงหน้าอ่อนเยาว์นั้นก่อน
หลิงหลานเห็นด้วยกับความคิดของเสี่ยวซื่อมาก นี่เป็นโอกาสที่ชีตาห์จะเลื่อนความสามารถอีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย เธอตัดสินใจนิ่งดูดายอยู่ด้านข้างก่อน ดังนั้นเลยสั่งเสี่ยวซื่อว่า “เสี่ยวซื่อ จับตามองสถานการณ์รอบๆ ไว้ ถ้าเกิดมีศัตรูเข้าใกล้ รีบแจ้งฉันทันที” กล่าวจบ หลิงหลานก็กุมดาบยักษ์ในมือ ถ้าเกิดมีศัตรูเข้ามาใกล้จริงๆ ละก็ เธอจำเป็นต้องลงมือเพื่อรับประกันความปลอดภัยของพวกเพื่อนๆ
เสี่ยวซื่อได้ยินคำกล่าว ก็ตบหน้าอกร
