ซื่ออวี๋เพิ่งจะเตรียมตัวไปสนับสนุนก็ได้ยินหลินจงชิงตะโกนด้วยความหวาดหวั่นอยู่ด้านข้าง
หลี่ซื่ออวี๋เพิ่งสังเกตเห็นว่า หุ่นรบระดับพิเศษตัวนั้นมาถึงเบื้องหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ บางทีอาจเป็นเพราะเมื่อสักครู่นี้ความสนใจของเขาอยู่ที่หานจี้จวิน เลยไม่ทันได้สังเกตเห็นจุดนี้ แม้ว่าหลินจงชิงจะเตือนเสียงดัง และเขาก็สังเกตเห็นแล้วเหมือนกัน ทว่าเขาไม่มีเวลาหลบแล้ว…
หลี่ซื่ออวี๋กัดฟัน เปิดใช้งานโล่แสงของหุ่นรบจนถึงค่าสูงสุด เตรียมฝืนรับการโจมตีของอีกฝ่ายในครั้งนี้…
‘โครม’ หลี่ซื่ออวี๋รู้สึกได้เพียงหุ่นรบของตนถูกพลังมหาศาลสายหนึ่งกระแทกใส่ ร่างของเขากระเด็นลอยออกด้านข้าง หุ่นรบที่โดนการกระแทกจนสูญเสียความสมดุล ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่ซื่ออวี๋เกิดภาวะมืดมัวไปชั่วขณะ
ทว่าหลายปีมานี้หลี่ซื่ออวี๋แอบฉีดยายีนดัดแปลงให้ตัวเอง ถึงแม้คุณสมบัติร่างกายจะเทียบกับสัตว์ประหลาดอย่างฉีหลงไม่ได้ แต่เมื่อเทียบกับคนที่มีพรสวรรค์ด้านร่างกายทั่วไปแล้ว เขาไม่ได้ด้อยกว่าที่ไหนเลย เวลาครึ่งวินาทีก็กลับคืนเป็นปกติ หลี่ซื่ออวี๋ที่สูญเสียสมดุลไม่ได้แตกตื่นลนลาน เขาโบกสะบัดนิ้วมืออย่างเยือกเย็น บังคับหุ่นรบ พยา
