บรรดาลูกทีมยืนประจำตำแหน่งเรียบร้อยด้วยความรู้ใจกันอย่างมาก ตั้งขบวนรบเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนโดยมีเกาจิ้นอวิ๋นเป็นปลายแหลม มือขวายกปืนลำแสงขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทุกครั้งที่พวกเขาต่อสู้ในโลกหุ่นรบต่างร่วมมือกันแบบนี้ คุ้นชินจนกลายเป็นธรรมชาติ การต่อสู้ครั้งแรกในโลกความเป็นจริง ทุกคนเลยเลือกขบวนรบที่คุ้นชินที่สุดมารับมือการโจมตี
“ยิง!” เกาจิ้นอวิ๋นตะโกนเสียงดัง กดปุ่มยิงปืนลำแสงนำทุกคน
ลำแสงหกสายยิงไปที่หุ่นรบศัตรู ถ้าหากอยู่ในโลกหุ่นรบ เมื่อเผชิญหน้ากับหุ่นรบในระบบ พวกเขามักจะยิงโดนสักสายสองสาย แต่ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาเจอคือนักรบหุ่นรบชั้นสูงที่มีประสบการณ์การรบมากมาย เมื่อเผชิญกับการยิงลำแสงที่แทบไม่มีการเปลี่ยนแปลง หุ่นรบศัตรูที่ผ่านมานับร้อยศึกก็หลบได้อย่างสบายๆ
จากนั้นก็เห็นอีกฝ่ายใช้ท่าเท้าเคลื่อนที่เป็นตัว Z อย่างสวยงาม หลบลำแสงสี่ห้าสายของทีมเกาจิ้นอวิ๋นได้ทันที ลำแสงสายเดียวที่เขาหลบไม่พ้นก็คือลำแสงที่เกาจิ้นอวิ๋นยิง เนื่องจากสิ่งที่เกาจิ้นอวิ๋นใช้คือการยิงคาดการณ์เคลื่อนไหวล่วงหน้า ถือว่าเป็นการควบคุมที่มีระดับค่อนข้างสูงอย่างหนึ่งของผู้ควบคุมหุ่นรบระดับกลาง เขาคำน
