บทที่ 220 ไพ่ตายของจงกวงเจินเหริน รางวัลแห่งแก่นแท้ทองคำ
ณ ห้องสงบหลังเขาก้ายจู๋
ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิบนเบาะไม้ผู่ถวน ข้างหน้าเขา ลำแสงแห่งพลังวิญญาณลอยล่องเบื้องหน้า แต่ละสายล้วนเป็นวัตถุดิบวิเศษนานาชนิด ทั้งหมดถึงสามพันหกร้อยชนิด!
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของที่เจินเหรินแห่งสำนักกระบี่ซ่างเสวียนรวบรวมมาด้วยความเหนื่อยยาก เกือบจะรื้อสมบัติเก่าของสำนักจนหมดสิ้น
ทว่าในวาระสุดท้าย เขากลับมอบทุกสิ่งให้แก่ลวี่หยาง
ต่อมา เพียงลมหายใจเดียว ลมปราณสีทองขาวสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
นี่คือพลังธาตุทอง “ซิน” ที่มีชื่อรองว่า “จงกวง” บัดนี้ถูกลวี่หยางถือไว้ในมือ พลันเปลวเพลิงสีเขียวจากวิหคชิงหลวนก็ลุกโชนขึ้น แผดเผาหลอมรวมพลังนี้อย่างไม่ขาดสาย
“ยังดีที่ข้าเองก็มีไฟวิญญาณ แม้จะใช้รักษาตัว แต่ในเมื่อเป็นไฟ จะเอามาใช้หลอมของก็พอถูไถไปได้ ส่วนฝีมือการหลอม…โชคดีที่ไม่ต้องใช้ชั้นเชิงนัก ตัวยาสำคัญอยู่ที่วัตถุดิบ เจินเหรินแห่งสำนักกระบี่ซ่างเสวียนก็เตรียมไว้ให้หมดแล้ว ด้วยฝีมือของข้า พอจะหลอมได้อยู่”
พริบตานั้นเอง ลวี่หยางก็สะบัดแขนออก
วัตถุดิบทั้งหมดร่วงลงในเปลวเพลิงแห่งวิหคชิงหลวน หลอมรวมเข้ากับลมปราณซินสีทอง จนค่อย ๆ ก่อตัวเป็นรูปกระบี่ยาว
ถึงอย่างนั้น ตัวผลลัพธ์ก็ยังไม่ดีนัก
ด้วยข้อจำกัดฝีมือของลวี่หยาง ของวิเศษที่หลอมขึ้นจึงเป็นได้เพียงของวิเศษระดับกลาง แม้จะได้ระดับสูง ก็ใช่ว่าจะจัดอยู่ในหมวดของดีเลิศ
เคราะห์ดี
