งโรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง เขตที่พักที่เดิมทีถูกปลุกให้ตื่นแล้วก็เปิดใช้งานโล่แสงของเขตในพริบตา…คนด้านในเดินออกมาไม่ได้ คนด้านนอกก็เข้าไปไม่ได้เหมือนกัน นอกเสียจากระดับสูงของโรงเรียนทหารจะใช้อำนาจให้ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักผิด หรือว่าพลังจากด้านนอกทำลายมันอย่างรุนแรง แต่ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ โดยพื้นฐานก็ยืนยันแล้วว่าสงครามครั้งนี้ สหพันธรัฐพ่ายแพ้แล้ว ผลลัพธ์ในท้ายที่สุดก็คือพวกนักเรียนในเขตที่พักไม่มีความหวังที่จะรอดชีวิตแล้ว…
ผู้บัญชาการภาคพื้นดินเห็นด้านหลังกองกำลังพลันปรากฏเขตโล่แสงทีพราวพร่าง ในใจก็อดเดือดดาลอย่างยิ่งไม่ได้ นี่ไม่ใช่เป้าหมายที่ชัดเจนเหรอ? บอกศัตรูทุกคนว่า รีบมาบุกโจมตีที่นี่สิ…ไม่รู้ว่าไอ้โง่คนไหนออกแบบขั้นตอนห ถึงบอกว่าเป็นเจตนาดีก็เถอะ แต่เผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่สับสนวุ่นวายเช่นนี้ในค่ำคืนที่มืดมิด นี่ย่อมเป็นการกระทำที่โง่เขลา
ผู้บัญชาการเริ่มกังวลขึ้นมาอดตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยวใส่ทหารข้างกายไม่ได้ “ให้ตายสิ ให้พวกทหารแนวหน้ายันการโจมตีไว้ จะให้ศัตรูโจมตีถึงเขตที่พักของโรงเรียนทหารไม่ได้เด็ดขาด…”
ในนั้นคือเมล็ดพันธุ์ความหวังในอนาคตของสหพันธรัฐ ควรรู้เอาไว้ว่านักเรียนที่สา
