“ไม่รู้สิ ฉันแค่คาดเดาเท่านั้น มีความเป็นไปได้สูงว่าโรงเรียนทหารจะถูกศัตรูโจมตีเป็นวงกว้าง” หลิงหลานเดินไปพลางตอบไปพลาง พวกเขามาถึงหน้าประตูห้องของลั่วล่างอย่างรวดเร็ว หลิงหลานเตะออกไปอย่างป่าเถื่อนอีกครั้งโดยไม่ใคร่ครวญเลยสักนิดเดียว ทว่าหลังจากที่หลิงหลานเตะประตูห้องให้เปิดออก เธอกลับพบว่าในห้องไม่มีใครอยู่เลยสักคน
ตอนนี้เอง จู่ๆ ก็มีคนผู้หนึ่งกระโจนออกมาจากทางด้านข้าง โจมตีใส่ใบหน้าของหลิงหลานฉับพลัน หลิงหลานยกมือขวาขึ้นมาอย่างสงบนิ่ง ฝ่ามือข้างหนึ่งกุมหมัดที่มาอย่างโหดเหี้ยม
“ลูกพี่ เป็นนายนี่เอง!” ลั่วล่างเห็นว่าคนที่กุมหมัดของเขาไว้คือลูกพี่หลาน เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที ร้องตะโกนขึ้นมาอย่างยินดี ที่แท้เสียงที่เกิดขึ้นทางฝั่งฉีหลงได้ปลุกลั่วล่างที่กำลังนอนหลับสนิทให้ตื่นขึ้น เขาคิดว่าเหตุการณ์ดูท่าไม่ดีอยู่บ้าง ก็เลยสวมชุดเครื่องแบบอย่างรวดเร็วแล้วก็ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังกำแพงข้างประตู ในขณะที่ประตูห้องถูกเตะกระเด็น เขาก็พุ่งออกมา ต่อยใส่คนที่ทำลายประตู
หลิงหลานปล่อยกำปั้นของลั่วล่างลง ทอดมองไปด้วยสายตาเย็นชาและกล่าวว่า “ลั่วล่าง ตามมา!”
ลั่วล่างเก็บมือ เมื่อเห็นหลิง
