ถึงตอนนี้ได้อย่างไร
คนสุดท้ายที่ออกไปคือหลี่ซื่ออวี๋ ก่อนที่เขาจะไปก็มองฉางซินหยวนที่อึ้งเซ่อซ่าเป็นก้อนหินอยู่ด้านข้างแวบหนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจแผ่วเบา เขาหันเส้นทางเดินมาที่ข้างกายฉางซินหยวน ตบไหล่ของเขาเบาๆ กล่าวว่า “นายอย่าคิดมากเลย คำสั่งของฉีหลงก็เป็นการคำนึงถึงนาย นายเชื่อฟังคำสั่งของเขาอย่างสบายใจเถอะ ความจริงแล้ว ฉันคิดว่าที่เขาพูดมาก็ไม่ผิด การควบคุมของนายแย่ไปหน่อยจริงๆ ถ้าเกิดไปถึงส่วนหางแล้วมีอันตรายอะไรละก็ นายปกป้องตัวเองยังยากเลย ไม่สู้อยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟังดีกว่า ปกป้องข้อมูลที่สำคัญมากชุดนี้ไว้ให้ดี”
ฉางซินหยวนมองค้อนหลี่ซื่ออวี๋อย่างเสียใจ นี่ยังเป็นเพื่อนร่วมทีมในหน่วยรบเดียวกันอีกเหรอ? จำเป็นต้องเปิดโปงรอยแผลในจิตใจเขาด้วยหรือไง? พวกเขายังสามารถคบหากันอย่างมีความสุขต่อไปได้อีกไหม? ฉางซินหยวนพลันพบว่า หลี่ซื่ออวี๋ที่ดูเหมือนเป็นคนดีจิตใจอ่อนโยนมีศักยภาพในการเป็นคนหน้าซื่อใจคดอย่างแท้จริง
หลี่ซื่ออวี๋ไม่ล่วงรู้ถึงความขุ่นเคืองในใจฉางซินหยวน เนื่องจากเขากล่าวคำพูดประโยคนี้จบแล้วก็รีบตามพวกฉีหลงไปอย่างรวดเร็ว ว่ากันตามตรง ถึงแม้เขาไม่ชอบหลิงหลานอยู่บ้าง แต่ตลอดการเดินทางที่ผ่านมานี้ การกระทำทั้งหมดของหลิงหลานยังคงได้รับการยอมรับจากเขา เขาเองก็ไม่อยากให้หัวหน้าทีมที่ห่วงใยลูกทีมทุกด้านคนนี้เกิดเรื่องขึ้นมาเหมือนกัน ดังนั้นเขาเองก็เตรียมตัวไปที่ส่วนหางเพื่อดูสถานการ
