ในใจผู้บัญชาการรู้ดีว่า ในโลกหุ่นรบ ฐานที่มั่นซวิ่นหลงไม่มีจุดล็อกอิน หรือพูดอีกอย่างก็คือ ขอเพียงพวกเขายังอยู่ในฐานที่มั่นซวิ่นหลง พวกเขาก็จะไม่สามารถออกไปจากโลกเสมือนจริงได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องรายงานให้กับทางกองทัพเลย ดูเหมือนว่าเจตนาที่แท้จริงของฝ่ายตรงข้ามไม่ได้อยากขัดขวางไม่ให้พวกเขาไปรายงานจริงๆ หากแต่คิดจะกำจัดพวกเขาทั้งหมด
“พวกแกโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว” ผู้บัญชาการกัดฟันตอบ เขารู้ว่าคราวนี้น่าจะรอดยากแล้วจริงๆ มีเพียงความหวังเดียวคือผีซวีของฝ่ายตรงข้ามมีแค่คนผู้นี้เท่านั้น…
ไรเตอร์ได้ยินคำกล่าวก็ไม่ได้โกรธเคือง เดิมทีพวกเขาเข้ามาก็คิดจะทำให้หัวเซี่ยตกอยู่ในความอลหม่านโกลาหล ตอนนี้เขายังพะวงเรื่องทางฝั่งฐานที่มั่นลับอยู่ อย่างไรเสียก็ถึงเวลาที่ไวรัส T ระบาดแล้ว แต่ยังไม่พบความผิดปกติเลย นี่ทำให้ในใจเขารู้สึกร้อนรนอยู่บ้าง ดังนั้นจึงไม่อยากพูดอะไรกับผู้บัญชาการสหพันธรัฐคนนี้มากนัก เขาโคจรพลังผีซวีจนไหลล้นออกมาอย่างบ้าคลั่ง พุ่งไปหาฝ่ายตรงข้าม…
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ท่าไม่ดีมากๆ ผู้บัญชาการกับทหารที่ดูธรรมดาสุดขีดคนหนึ่งก็สบตากันอย่างฉับไว หลังจากนั้นก็กระโดดขึ้นมาฉับพลัน คนหนึ่งเตะหมุนวนไปทางด้านข้าง ส่วนอีกคนเตะติดต่อกันเป็นลูกโซ่กลางอากาศ ซัดคนที่ล้อมพวกเขากระเด็นออกไป วินาทีถัดมา พวกเขาก็มาถึงข้างกายเสมียนคนหนึ่งที่ทำการจดบันทึกมาตลอดทาง คล้ายกับไม่มีกำลังรบอะไร ก่อนจะทำการ
