ออกพอใจ เริ่มใคร่ครวญว่าจะกลับไปยังเขตศูนย์กลางของโลกหุ่นรบอย่างเงียบเชียบอย่างไร เธอครุ่นคิดสักพักแล้วอดมองไปยังทิศทางที่ทีมตรวจสอบของกองทัพสหพันธรัฐกลุ่มนั้นถูกซุ่มโจมตีไม่ได้….
เธอลุกขึ้นมาฉับพลัน สั่งการอย่างเฉียบขาดว่า “พวกเราไป!” ในเมื่อได้รับของที่พวกเขาต้องการแล้ว อยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีความหมาย
พวกฉีหลงส่งเสียงตอบรับร่วมกัน หลิงหลานเดินออกไปนอกประตูทันทีโดยไม่มองพวกแฮคเกอร์ที่ถูกมัดอยู่ด้านข้างเลยสักนิดเดียว เหมือนกับลืมพวกเขาไปแล้วก็ไม่ปาน
เมื่อเห็นลูกพี่หลานออกไปโดยที่ไม่พูดว่าจะจัดการคนเหล่านี้อย่างไร หานจี้จวินก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ อย่างไรก็ตาม เขาที่เคารพนับถือหลิงหลานสุดขีดยังคงไม่เอ่ยปากเตือนก่อนจะเดินตามหลิงหลานไป ในใจหานจี้จวินคิดว่าทิ้งแฮคเกอร์พวกนี้ไว้ที่นี่เป็นเรื่องที่ไม่สมควรเอามากๆ แต่เขาก็คิดวิธีจัดการไม่ออกเหมือนกัน….
ฉีหลงและคนอื่นๆ กลับไม่ได้คิดอะไร เดินตามหลิงหลานออกไปนอกประตู ส่วนหลี่ซื่ออวี๋เป็นคนที่สองนับจากสุดท้ายที่เดินออกไป เขามองหลี่หลานเฟิงที่อยู่รั้งท้ายสุด ปากก็อดขยับไม่ได้ เขารู้จุดจบของคนเหล่านี้ได้รางๆ แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี สุดท้ายทำได้เพียงถอนหายใจแผ่วเบาที่แทบไม่ได้ยินแล้วค่อยกระแทกเท้าหันตัวเดินออกไป
แฮคเกอร์เจ็ดคนที่เหลืออยู่ในห้องลับเห็นเด็กหนุ่มที่เย็นชาอำมหิตคนนั้นเดินนำหน้าออกไปจากห้องลับโดยที่ไม่บอกว่าจะจัดการพวกเขาอย่างไร ในใจพวกเขา
