ไม้โลกาวินาศ เพราะว่ารูปลักษณ์ภายนอกของร่างโตเต็มวัยของมันเหมือนกับดอกไม้มาก” เสี่ยวซื่อตอบอย่างลำพองใจ “แมนโดราเราจัดการมันได้สำเร็จ ในคลังข้อมูลของฉันมีวิธีจัดการมันอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวมันตอนนี้ที่ยังไม่เกิดเลย”
“งั้นก็ช่วยทำลายมันให้ฉันที ไวรัสชั่วร้ายแบบนี้ไม่ควรมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้” หลิงหลานเอ่ยด้วยความรังเกียจ
“รับทราบลูกพี่ ฉันจะจัดการทันที” หลิงหลานสั่งการลงไป เสี่ยวซื่อย่อมจัดการอย่างสมบูรณ์แบบ วินาทีถัดมา เสี่ยวซื่อหายไปจากในห้วงจิตใจของหลิงหลานอีกครั้ง หลิงหลานรู้ว่าเสี่ยวซื่อต้องไปจัดการไวรัสดอกไม้โลกาวินาศนี้แน่นอน
หลิงหลานเชื่อมั่นในตัวเสี่ยวซื่อ ในเมื่อเสี่ยวซื่อบอกว่าไม่มีปัญหา เช่นนั้นก็ย่อมไม่มีปัญหา เธอเลยปล่อยวางเรื่องนี้ลง จากนั้นก็เดินไปที่ด้านข้างเก้าอี้ตัวหนึ่งแล้วนั่งลง ลั่วล่างเห็นดังนั้นก็ยืนอยู่ด้านหลังหลิงหลานโดยอัตโนมัติ ส่วนหลี่หลานเฟิงทำตาวาววับและเดินตามเข้าไป…
เขาไม่มีทางมอบตำแหน่งข้างกายกระต่ายให้คนผู้ใดเด็ดขาด! นับจากนี้เป็นต้นไป หลี่หลานเฟิงอยากประกาศเรื่องนี้ให้กับทุกคน
หลิงหลานไม่สนใจการกระทำของหลี่หลานเฟิงกับลั่วล่าง เธอนั่งลงแล้วเคาะที่วางแขน จากนั้นจู่ๆ เธอก็เงยหน้ามองไปที่ D2 แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า “พวกนายมาจากกลุ่มอำนาจไหน?”
ในตอนที่หลิงหลานทุบภาพรังไหมอย่างรุนแรงนั้น ในใจ D2 เคร่งเครียดมาก กลัวว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นอะไร และคิดวิธี
