ขาอยากหลอกลวงอีกฝ่ายก็คือการรนหาที่ตาย
“นายรู้แล้วทำไมถึงไม่ขัดขวาง? อีกหนึ่งนาทีมันก็จะเกิดแล้ว เวลานั้นโลกเสมือนจริงของสหพันธรัฐก็จะถูกทำลายโดยสมบูรณ์ พอพวกนายไม่มีระบบบัญชาการรวมแล้ว พวกนายก็ไม่สามารถต้านทานกองทัพสัมพันธมิตรของพวกเราได้…” แฮคเกอร์หวาดกลัวจนอดเอ่ยปากถามไม่ได้
“อืม นายซื่อตรงดี ฉันชอบมาก” หลิงหลานพยักหน้า “แต่นายรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้ขัดขวาง?”
คำพูดของหลิงหลานทำให้สีหน้าของแฮคเกอร์คนนั้นเปลี่ยนไปอีกครั้ง แต่เขาก็ใจเย็นลงอย่างรวดเร็ว เขาไม่เชื่อว่าไวรัสที่แม้กระทั่งพวกเขายังไม่อาจควบคุมได้ อีกฝ่ายจะมีวิธีจัดการมันได้
“จากคำพูดของนาย ยืนยันแล้วว่าพวกนายมาจากประเทศอื่น ขอเพียงดูว่ากองทัพของประเทศไหนบ้างในชีวิตจริงมีการเคลื่อนไหวผิดปกติก็รู้รายชื่อแล้ว” หลิงหลานแทบจะคาดเดาออกมาได้จากในคำพูดที่ไม่ระมัดระวังของอีกฝ่าย “ฉันรู้ว่านายไม่เชื่อที่ฉันพูด งั้นก็ให้เป็นอย่างที่นายต้องการ รอเวลาสุดท้ายจนมันก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง ยังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่นะ? หนึ่งนาที หรือว่าอีกไม่กี่สิบวินาที?”
“ห้าสิบเจ็ดวินาที” แฮคเกอร์โพล่งออกมา
“ได้ งั้นฉันให้เวลาพวกนายห้าสิบเจ็ดวินาที ดูว่าเป็นอย่างที่พวกนายคาดหวังไว้หรือเปล่าที่โลกเสมือนจริงของสหพันธรัฐเราจะถูกไวรัสตัวนั้นทำลายจริงๆ” หลิงหลานตอบกลับเรียบๆ
เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งเฉยชาของหลิงหลาน ในใจของแฮคเกอร์อดเกิดความรู้สึกที่เรียกว่าตื่นตระ
