บรรดาผู้รอดชีวิตของยานหลักได้รับโอกาสพักผ่อนในฐานที่มั่นซวิ่นหลงแล้ว เนื่องจากยานหลักจิ่งหลงไม่สามารถทำการบินระยะไกลแล้ว พวกเขาได้แต่รอคอยให้กองทัพสหพันธรัฐส่งยานรบลำใหม่มารับพวกเขาอีกครั้ง
ผ่านไปแล้วสามวันสองคืนอย่างสงบสุข เมื่อรู้ว่ายานรบลำใหม่กำลังจะมาถึงในอีกสองวัน สมาชิกของยานหลักต่างดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง ถึงแม้การต้อนรับในด้านต่างๆ ของฐานที่มั่นซวิ่นหลงยังคงไม่เลว แต่พวกเขาก็ได้รับการจำกัดควบคุมมากมาย สมาชิกของยานหลักถูกจำกัดให้ทำกิจกรรมในบริเวณที่อยู่อาศัยเล็กๆ มีสถานที่มากมายที่พวกเขาไม่สามารถเข้าใกล้ได้ นี่ทำให้บรรดาทหารของกองยานรบที่คุ้นชินกับความอิสระเสรีรู้สึกไม่ชินเอามากๆ
ค่ำคืนนี้ สถานที่แห่งหนึ่งที่มีการป้องกันเข้มงวดมากในฐานที่มั่นซวิ่นหลง มีเงาคนหลายสายปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบไม่ไกลจากทางเข้า พวกเขาซุ่มตัวในมุมอับสายตาอยู่ห่างๆ…
“แน่ใจเหรอว่าอยู่ที่นี่?” คนที่ดูคล้ายคลึงกับผู้บัญชาการส่งสัญญาณมือสอบถามคนข้างกาย
คนกลุ่มนี้สวมชุดเครื่องแบบต่อสู้เซนเซอร์ระดับสูงของกองทัพสหพันธรัฐ สามารถกั้นคนกับอากาศภายนอก อำพรางตัวทหารตามสภาพแวดล้อมรอบด้านได้อย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อทำการแอบซุ่มไม่ขยับเขยื้อน ไม่ว่าเป็นอุปกรณ์ตรวจจับเรดาร์ อุปกรณ์ตรวจวัดพลังงานความร้อนระดับสูงอีกสักแค่ไหน รวมถึงสายตามนุษย์ก็แทบจะจับสังเกตไม่ได้เลย
สาเหตุที่พูดว่า ‘แทบจะ’ เป็นเพราะไม่ว่าของอะไรต่างไม่สาม
