ับมาอีกครั้ง! สวรรค์ ต่อให้ท่านกำหนดให้ชะตาชีวิตของผมกลายเป็นชะตาหงส์ แต่ตอนนี้ ผมยังต้องขอบคุณท่าน ขอบคุณท่านที่มอบโอกาสครั้งนี้ให้ผม!
จ้าวจวิ้นที่เห็นหุ่นรบระดับกลางตัวนั้นไม่ตอบคำถามของหลี่หลานเฟิงเพื่อนสนิทของเขาแล้วก็ออฟไลน์ไป เขาก็เอ่ยด้วยความเดือดดาลทันทีว่า “เชี่ย ทำไมถึงทำแบบนี้ เย็นชาไม่หัวใจ หรือว่าแค่ตอบใช่หรือไม่ใช่มันยากขนาดนั้นเลยเรอะ” แน่นอนว่าเขาก็แค่พูดเท่านั้น ถึงอย่างไรอยากตอบหรือไม่อยากตอบก็เป็นสิทธิ์ของอีกฝ่าย เขาแค่เสียใจแทนหลี่หลานเฟิงเพื่อนสนิทของเขาเท่านั้น ถึงแม้หลี่หลานเฟิมไม่เคยพูดกับเขามาก่อน แต่จ้าวจวิ้นก็ยังรู้ได้รางๆ ว่า สี่ปีมานี้ หลี่หลานเฟิงค้นหาคนผู้หนึ่งในโลกหุ่นรบมาตลอด
คำพูดโกรธเกรี้ยวของจ้าวจวิ้นทำให้หลี่หลานเฟิงได้สติกลับมาจากความตื่นเต้นยินดี เขารีบพูดว่า “ไม่ จ้าวจวิ้น เขาบอกคำตอบฉันแล้ว…”
“หา?” จ้าวจวิ้นเซ่อซ่าไปทันที เห็นอยู่ชัดๆ ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตอบนะ…
หลี่หลานเฟิงไม่ได้อธิบาย เพียงแต่เอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า “ต่อไปฉันค่อยเล่าให้นายฟัง พวกเราไปจากที่นี่กันเถอะ!” เขากล่าวจบก็ออกไปจากห้องส่วนตัว
จ้าวตวินเกาหลังหัวด้วยความจนปัญญา ในเมื่อหลี่หลานเฟิงบอกว่าต่อไปจะบอกเขา เขาก็ต้องรอต่อไป ถึงแม้ตอนนี้เขาอยากรู้มากๆ เลยก็ตาม แต่เขาก็จนปัญญากับเพื่อนที่ปิดปาดสนิทเหมือนกัน โชคดีที่หลายปีมานี้ความอดทนของเขาถูกหลี่หลานเฟิงฝึกฝนจนเก่งกาจ ไม่อย่างนั้น
