ดวกสบายของโลกหุ่นรบ เธอบังคับหุ่นรบให้เก็บปู้หุ่ยที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วห้อยกลับไปที่ด้านหลัง จากนั้นก็แสดงท่วงท่าเรียบง่ายสุดขีดและทำให้คนรู้สึกคุ้นเคยอย่างไม่มีที่สิ้นสุดออกมา
………..
หลี่หลานเฟิงกับจ้าวจวิ้นที่ชมอยู่ด้านข้างเห็นหุ่นรบระดับกลางเปลี่ยนแปลงท่วงท่าโจมตีจากตอนแรกที่เป็นทักษะของนักรบหุ่นรบชั้นสูงที่งดงามตระการตามาเป็นธรรมดาแทนฉับพลัน
“หลานเฟิง นี่มันการท่วงท่าประเมินพื้นฐานก่อนเข้าไปในโลกหุ่นรบใช่หรือเปล่า?” จ้าวจวิ้นเห็นท่วงท่าที่อยู่ในความทรงจำอันไกลโพ้นแต่กลับสลักความประทับใจไว้ก็อดเอ่ยถามอย่างตื่นตะลึงไม่ได้
หลี่หลานเฟิงตอบกลับอย่างเฉียบขาดว่า “ใช่แล้ว!” ท่วงท่าการประเมินพื้นฐานเป็นท่วงท่าในการควบคุมหุ่นรบที่เขาคุ้นเคยมากที่สุด นั่นเป็นสิ่งที่เขากับหุ่นรบกระต่ายฝึกฝนด้วยกัน ถึงขนาดที่มีหลายครั้งพวกเขาสองคนแข่งขันแลกเปลี่ยนความรู้ ดูว่าใครทำได้เร็วและก็สมบูรณ์แบบมากกว่ากัน ไม่นึกเลยว่าหลายปีให้หลัง ท่วงท่าการประเมินพื้นฐานที่แทบจะไม่เห็นในโลกหุ่นรบจะปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาในเวลานี้ ทำให้เขาคล้ายกับหวนกลับไปเมื่อตอนนั้นที่แอบมองหุ่นรบกระต่ายฝึกฝน…
ในขณะที่หลี่หลานเฟิงกำลังใจลอยอยู่นั้น หุ่นรบระดับกลางก็เคลื่อนไหวแล้ว ท่าทีมันใช้คือวิชาวิ่งสองขาที่เป็นรูป 八 ซึ่งเป็นท่าพื้นฐานที่สุดของหุ่นรบ นี่คือทักษะการวิ่งด้วยความเร็วสูงอย่างหนึ่งของหุ่นรบ ในขณะเดียวกันก็มั่นคงสุดขีด
