ดฝีเท้าฉับพลัน หลี่หลานเฟิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าใคร่ครู้ “นาย เกิดอะไรขึ้น?”
จ้าวจวิ้นเห็นข้อความก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ว่า “ดูเหมือนว่าพวกเราออกไปไม่ได้แล้ว”
เอ่อ? หลี่หลานเฟิงอึ้งไปแล้วก็ใช้อุปกรณ์สื่อสารตรวจสอบทันที หลังจากที่รู้สถานการณ์แล้วก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อนตามว่า “ไม่นึกเลยว่า Belief จะอยู่ในเมืองชิงเฟิง ไม่รู้จริงๆ ว่านี่เป็นโชคดีหรือว่าโชคร้ายของพวกเรา…” โชคดีคือพวกเขาอยู่ในเมืองเดียวกัน โชคร้ายคือ พวกเขาติดอยู่ในหอประลองหุ่นรบ ออกไปไม่ได้แล้ว
“พวกเราแค่ไม่มีวาสนากับยอดฝีมือคนนั้นน่ะ” จ้าวจวิ้นเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ในเมื่อออกไปไม่ได้ ไม่สู้เราไปประลองกันต่อสักรอบละกัน” เขาไม่อยากไปเบียดกับคนด้านนอก
หลี่หลานเฟิงย่อมเอ่ยอย่างเห็นด้วยว่า “ได้เลย”
จ้าวจวิ้นได้ยินคำตอบของหลี่หลานเฟิง เขาก็ก้มหน้าเชื่อมต่อกับออปติคัลคอมพิวเตอร์ของหอประลองหุ่นรบไปพลาง เอ่ยไปพลางว่า “กลับไปที่ห้อง 817 ของพวกเราเมื่อตะกี้นี้ละกัน” เขากดตัวเลข 817 ลงไปท่ามกลางเสียงพูด ไม่ได้สังเกตคำแจ้งเตือนด้านหลังก็กดเข้าไปแล้ว
หลี่หลานเฟิงเห็นร่างหุ่นรบของจ้าวจวิ้นหายไปจากตรงหน้าเขาฉับพลันก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ เขารู้ว่าจ้าวจวิ้นที่ใจร้อนจะต้องไปที่ห้อง 817 แล้ว ดังนั้นเขาก็รีบเชื่อมต่อกับออปติคัลคอมพิวเตอร์ของหอประลองหุ่นรบแล้วกรอกห้อง 817 หลังจากนั้นก็เลือกเข้าไป…
หลี่หลานเฟิงเห็นจำนวนคนในห้
