“ฉันตามหานายมานานมาก” หลิงหลานตอบกลับอย่างเย็นชา “ฉันคิดว่าตอนนี้นายคงรู้สึกถึงสภาพของร่างนี้ได้แล้ว”
“ตามหาฉันก็เพื่อเรื่องนี้เนี่ยนะ?” บุคลิกเย็นชาสุดขีดรู้สาเหตุที่เขาต้องปรากฏตัวออกมาก็อดเอ่ยอย่างดูถูกไม่ได้ “ปัญหาเล็กๆ แค่นี้ก็อดทนไม่ไหวแล้ว? น่าขายหน้าเกินไปแล้ว”
ต่อให้ใบหน้าของลั่วล่างถูกอัดจนเขียวช้ำ แต่มันยังคงขึ้นสีชมพูพราวพร่างเพราะฤทธิ์ของยาปลุก อย่างไรก็ตาม แววตาของเขายังกระจ่างใส ราวกับไม่รู้สึกถึงความปรารถนาและความปั่นป่วนภายในร่างกายเลย บุคลิกเย็นชาสุดขีดมีความสามารถในการตัดเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาได้อย่างที่คิดไว้เลย ดังนั้นเขาถึงได้นิ่งเฉยแบบนี้
แต่หลิงหลานกลับรู้สึกได้รางๆ ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอเริ่มหวนนึกถึงหลังจากที่บุคลิกแต่ละอันก่อนหน้านี้ปรากฏตัวขึ้นมา บุคลิกเหล่านั้นไม่ได้สูญเสียการควบคุมเพราะฤทธิ์ของยาปลุกเลย ต่อให้บุคลิกป่าเถื่อนที่ขาดสติคนนั้นปรากฏตัวขึ้นมา สิ่งที่มันแสดงออกมาทั้งหมดก็เป็นเพียงสัญชาตญาณฆ่าฟันของสัตว์ป่าเท่านั้น ไม่ใช่สิ่งอื่นใด…
หรือจะบอกว่า ความจริงแล้วขอเพียงบุคลิกอื่นปรากฏตัวขึ้นมา พวกเขาต่างก็มีความสามารถข่มกลั้นยาปลุกได้? ถ้าอย่างนั้นทำไมทุกครั้งที่ลั่วล่างสยบบุคลิกพวกนั้นแล้ว เขากลับรู้สึกถึงอานุภาพของยาปลุกอีกล่ะ? หลิงหลานไม่เข้าใจอยู่บ้าง
ข้อสงสัยเหล่านี้แล่นวาบขึ้นมาเท่านั้น หลิงหลานไม่มีเวลาไปใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง เพราะว่าตอนนี้สิ่
