ไปบนเส้นทางของวิถีครอบงำ” อาจารย์หมายเลขหนึ่งเอ่ยอย่างเฉียบขาด หลิงหลานเป็นลูกศิษย์ที่เขาพึงพอใจมากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่มีใครอื่นอีก
“ในเมื่อหมายเลขหนึ่งพูดแบบนี้ ฉันยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ แต่ว่าพอหลิงหลานจบจากเส้นทางของวิถีครอบงำแล้ว พี่ก็ขัดขวางไม่ให้ฉันสอนหลิงหลานเรื่องวิชาล่อลวงของผู้หญิงไม่ได้อีกแล้วนะ” หมายเลขสี่ทิ้งท้ายประโยคนี้อย่างหงุดหงิด แล้วกลับไปที่มิติของตัวเอง
เธอก็รู้หรอกว่าเรื่องดีของเธอไม่ได้มาเร็วขนาดนั้น เธอยังต้องรอไปอีกหลายปี เธออยากให้หลิงหลานรีบโตจริงๆ ทางที่ดีคือให้ถึงวัยรักๆ ใคร่ๆ เวลานั้นพี่ใหญ่ที่สมควรตายก็ไม่มีทางขัดขวางไม่ให้เธอสอนกลเม็ดของผู้หญิงให้หลิงหลานได้อีกแล้ว
อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นหมายเลขสี่หายตัวไปจากมิติแล้วก็ค่อยสูดลมหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง สงบอารมณ์ที่ปั่นป่วนของตัวเองลง
ร้ายกาจอย่างที่คิดไว้จริงๆ ใช้วิชาล่อลวงต่อหน้าเขาอย่างเงียบเชียบ ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขามีพลังมากพอ ก็อาจต้านทานได้ยากจริงๆ…อาจารย์หมายเลขหนึ่งนึกถึงอนาคตว่าหลิงหลานก็จะครอบครองวิชาล่อล่วงเช่นนี้ด้วยเหมือนกัน บวกกับรูปลักษณ์หล่อเหลาเย็นชาทรงอำนาจของเธอในตอนนี้…คิ้วของหมายเลขหนึ่งขมวดแน่นอีกครั้ง เอาเถอะ เขาไม่สามารถจินตนาการว่าผลลัพธ์นี้จะเป็นยังไง แต่โดยรวมแล้วเขารู้สึกว่ามันไม่ค่อยงดงามนัก
“ช่างเถอะ พอถึงเวลานั้นค่อยมากังวลละกัน” อาจารย์หมายเลขหนึ่งก็มีจิตวิญญาณของอาคิว[
