นอนว่าฝีมือของเสี่ยวซื่อทำออกมาได้สมบูรณ์แบบมาก ไม่มีใครสังเกตเห็นร่องรอยเลยว่ามีคนทำการดัดแปลง…
ไม่มีคนและก็ไม่มีอุปกรณ์ใดๆ พิสูจน์ยืนยันความเป็นจริงได้นับตั้งแต่ที่หลิงหลานเดินออกมาจากในบ้านพักของตัวเองเช่นนี้เอง
…….
ในห้องแห่งหนึ่งของศูนย์บัญชาการเทียนจี ชายหนุ่มชุดขาวฝืนข่มกลั้นความเจ็บปวดแสนสาหัสที่มาจากตัวเขา แล้วกลืนยารักษาออกฤทธิ์ชะงัดที่ลูกน้องส่งมาให้
“พี่ซี นายไม่เป็นไรนะ” ชายชุดน้ำเงินคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“แม่งไม่นึกเลยจริงๆ ว่าพลังจิตของลั่วล่างคนนั้นจะแข็งแกร่งขนาดนี้ สามารถต้านทานความสามารถของฉันได้ด้วย” ชายหนุ่มชุดขาวกล่าวด้วยความคับแค้นใจ “ไม่เพียงแค่นั้น ยังสะท้อนกลับใส่ฉัน ทำให้ฉันได้รับบาดเจ็บอีก”
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายคลายความระมัดระวังลง เชื่อคำพูดของเขาแล้ว ทำไมตอนสุดท้ายถึงกลับมามีสติแจ่มใสอีกล่ะ? ส่วนเขาก็ได้รับบาดเจ็บในครั้งนั้น ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขาฝืนอดทนไว้ละก็ เกรงว่าเขาคงถูกอีกฝ่ายมองเห็นพิรุธแล้ว และเนื่องจากเขาฝืนข่มกลั้นพลังสะท้อนกลับสายนั้น ทำให้อาการบาดเจ็บของเขาหนักขึ้นกว่าเดิมสามส่วน
“รอให้อาการบาดเจ็บฉันหายดีแล้ว ฉันจะต้องทรมานหมอนั่นแน่นอน” ชายหนุ่มชุดขาวเผยสีหน้าทะมึนออกมา ทำลายดวงหน้าที่เดิมทีดูหล่อเหลางดงามของเขาไปโดยสิ้นเชิง ทิ้งไว้เพียงความดุร้ายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“ยินดีด้วยพี่ซีที่ไม่เพียงได้คนงาม แถมยังได้อัจฉริยะด้านการต่อสู้
