ึ่งปริศนาแห่งครรภ์ ฟื้นความจำและญาณทิพย์ได้โดยฉับพลัน แล้วแฝงกายในเงามืดร่วมมือกับพวกเราในทางลับ”
“กล่าวถึงตรงนี้…”
เสียงลวี่หยางพลันแผ่วลง “อาจารย์ลุงแสวงรวมโอสถ ประสงค์จะกลับกฎแห่งผลแห่งมรรคของแคว้นชิ่ง ต้องทำอย่างไรหรือ?”
เรื่องนี้ เจินเหรินจงกวงมิได้เอ่ยชัดเจนนักในวันนั้น ลวี่หยางเองก็ไม่กล้าซักถามมาก
จนบัดนี้จึงกล้าเอ่ยด้วยความระวังอย่างที่สุด ท้ายที่สุดเขาก็พึ่งแสดงความซื่อสัตย์กล้าเสี่ยงตายเพื่อพิฆาตศัตรู น้ำใจภักดีสมควรแก่การเชื่อถือ
ดังนั้นเจินเหรินอิ๋นซานจึงแย้มยิ้ม “ว่าตรง ๆ ก็ไม่มีอะไรซับซ้อน”
“แต่เดิมก็ตั้งใจจะบอกแก่หยวนถูเจ้าอยู่แล้ว”
“แคว้นชิ่งที่เจ้าเห็น ล้วนอยู่ภายใต้การปกครองของราชสำนักเต๋า เป็นหนึ่งในหมื่นรุ่นอันต่อเนื่องแห่งผลมรรค จะกลับกฎเหล่านั้นได้ย่อมต้องคว่ำล้มอำนาจเดิมของแคว้นชิ่งเสีย”
“…มีเพียงเท่านี้?”
ลวี่หยางชะงักงัน “หากเช่นนั้น อาจารย์ลุงจะกลับชาติมาทำไมเล่า? ยกกองพลบุกไปโดยตรงมิใช่ง่ายกว่าหรือ? ถ้าทำลายแคว้นชิ่งได้ก็คงสำเร็จเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
เจินเหรินอิ๋นซานส่ายหน้า
“ใช้กำลังบุกเข้าไปไม่มีผล ต้องทำให้ระบบนั้นพังพินาศและล่มสลายด้วยตนเองนั่นจึงเรียกว่ากลับกฎโดยแท้”
“ท่านหมายความว่า…” ลวี่หยางคล้ายตระหนักบางสิ่ง “อาจารย์ลุงจำต้องเป็นผู้นำ ให้ชาวแคว้นชิ่งลุกขึ้นโค่นราชสำนักแคว้นชิ่งด้วยตนเอง นั่นถึงจะถือว่าสำเร็จในการกลับกฎ?”
พูดอีกอย่างก็คือ…การปลุ
