หย่งกวงร้องครวญครางทีหนึ่งถึงค่อยลืมตาขึ้นมา เมื่อเขาพบว่าตัวเองถูกมัดไว้แน่นหนา สีหน้าก็เปลี่ยนไป เขากำลังคิดจะตะโกนเสียงดังก็สังเกตเห็นว่าเพื่อนของเขายืนอยู่ด้านนอก ก็ตะโกนด้วยใบหน้ายินดีว่า “พี่ซี ช่วยด้วย”
ชายหนุ่มชุดขาวเห็นดังนั้นก็เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นเยียบว่า “หย่งกวง ฉันอยากถามนาย ฉันบอกว่าอยากเป็นเพื่อนกับลั่วล่างไม่ใช่เหรอ? ฉันให้นายช่วยฉันนัดเขามาออกมาเจอหน้ากัน ทำไมนายถึงก่อเรื่องให้ฉันขนาดนี้ด้วย?”
แววตาของหย่งกวงส่องประกายขึ้นมา เขามองลั่วล่างแล้วก็มองชายหนุ่มชุดขาว จากนั้นก็ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยเอ่ยว่า “ความจริงแล้ว ฉันเองก็อยากนัดลั่วล่างออกมาอย่างเปิดเผยนะ แต่ว่าเพื่อนๆ ข้างกายเขาระมัดระวังกันมากเลย ทุกครั้งที่ฉันเข้าไปใกล้ หมอนั่นก็ไม่ให้ฉันเข้าไปใกล้ ถึงฉันพูดว่าไม่มีเจตนาร้าย แค่อยากทำความรู้จัก แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมเชื่อ สุดท้ายฉันไม่มีทางเลือกแล้วถึงได้ใช้วิธีการแบบนี้ เดิมทีคิดว่าพอถึงจุดหมายปลายทางแล้วก็จะอธิบายสถานการณ์ให้ชัดเจน ไม่นึกเลยว่าจะยั่วโมโหลั่วล่างเข้า ตีฉันจนสลบไประหว่างทาง”
หย่งกวงกล่าวถึงตรงนี้ก็กล่าวขอโทษอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ขอโทษนะ ลั่วล่าง ที่ทำให้นายเข้าใจผิด”
“เรื่องทุกอย่างนี้เป็นแค่ความคิดของนายจริงๆ เหรอ?” ถึงแม้อีกฝ่ายอธิบายมาแล้ว แต่ก็ไม่อาจทำให้ลั่วล่างคลายความระแวงลงได้ นิ้วมือข้างขวาของเขายังคงกุมด้านหลังคออีกฝ่ายไว้ ขอเพียงม
