่อประหลาดใจมาก เขาสัมผัสไม่ได้เลยว่ามีผีซวีอยู่ใกล้พวกเขาในโลกเสมือนจริง ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะโจมตีใส่ลูกพี่”
“มาจากโลกเสมือนจริงหรือเปล่า?” หลิงหลานถามเสี่ยวซื่อ เสี่ยวซื่อรู้เรื่องในโลกเสมือนจริงดีกว่าเธอ
“ไม่ใช่ ในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรไม่มีผีซวีเลย นอกเสียจากโลกใบนี้ยังมีตัวตนที่อยู่ระดับเดียวกับฉัน ต่อให้เป็นแบบนั้น ก็หนีเซนเซอร์ของฉันไม่พ้นเหมือนกัน” เสี่ยวซื่อตอบด้วยความมั่นใจ
คิ้วของหลิงหลายขมวดแน่นมากขึ้น ในเมื่อไม่ใช่ของโลกเสมือนจริง การโจมตีนี้มาจากไหนกันล่ะ?
เวลานี้หลิงหลานลืมไปแล้วว่า เธอได้ปล่อยพลังจิตของตัวเองหลายสายออกมาส่งเข้าไปในสมองของพวกเขาในการต่อสู้ประจัญบานตอนนั้นเพื่อคุ้มครองพวกฉีหลง ตอนนั้นหลิงหลานกลัวว่าพวกเขาจะถูกอัดจนสลบ จะบุ่มบ่ามตัดสินใจผิดพลาดในช่วงเวลาวอกฤติ ดังนั้นเธอจึงทิ้งพลังจิตสายนี้เอาไว้ มันจะกระตุ้นพวกเขาให้กลับมาเยือกเย็นในช่วงเวลาสำคัญ…
เดิมทีเธอต้องเก็บกลับไปหลังจากการต่อสู้ประจัญบาน แต่เนื่องจากเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เธอถูกคนลอบสังหาร ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนสลบไสลออกจากโรงเรียนกลับไปที่บ้าน พอได้สติกลับมาก็กราบอาจารย์มู่สุ่ยชิง ฝึกฝนทักษะบัญชาเทวะ ทำให้เธอลืมไปหาเพื่อนๆ เพื่อเก็บพลังจิตที่เธอฝากไว้กลับมา
เมื่อเวลาผ่านไป สุดท้ายพลังจิตหลายสายนี้ก็ถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพลังจิตของพวกเพื่อนๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา ทว่ามีข้อดีที่ไม่คาดฝันอยู่
