ันรู้สึกว่าตกที่นั่งลำบากอยู่บ้าง ไม่แน่ใจนิดหน่อยว่าตัวเองคิดมากไปหรือเปล่า…
“ถ้าฉันอยากให้นายรักษาทั้งสามคนด้วยกันให้ได้ล่ะ?”
“นายจะบีบบังคับฉันเหรอ?” นัยน์ตาทั้งสองข้างของหลี่ซื่ออวี๋หรี่ลง กลิ่นอายอันตรายสายหนึ่งแผ่ออกมาจากตัวเขา
นักเรียนแพทย์ทหารอยู่ในกลุ่มเป็นกลางในโรงเรียนทหาร ไม่มีใครหรือกลุ่มอำนาจไหนกล้าล่วงเกินพวกเขา ถึงยังไงก็ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บแล้วตกอยู่ในมืออีกฝ่ายหรือเปล่า ทุกคนจึงไม่กล้าเอาชีวิตของตัวเองมาล้อเล่น
“นายอยากคิดแบบนี้ก็ได้” หลิงหลานตอบอย่างเฉยชา “นี่ก็ต้องดูว่าพี่ชายที่ดีอย่างนายจะทำเพื่อน้องชายได้ถึงขั้นไหน?”
หลี่ซื่ออวี๋กัดฟันจนแทบจะหัก ไม่นึกเลยว่าลูกพี่ที่หลี่อิงเจี๋ยยอมรับจะหน้าไม่อายขนาดนี้ ใช้หลี่อิงเจี๋ยเป็นเบี้ยเดิมพันเพื่อมาบีบบังคับ เขาเอ่ยกับหลี่อิงเจี๋ยด้วยความเดือดดาลว่า “นี่ก็คือลูกพี่ที่นายอยากยอมรับเหรอ? เขายินดีเสียสละนายเพื่อคนอื่นเลยนะ?”
สีหน้าของหลี่อิงเจี๋ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม มันก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขากล่าวว่า “พวกเขาเป็นพี่น้องของฉันเหมือนกัน เสียสละเพื่อพี่น้องก็คุ้มค่าเหมือนกัน ถึงยังไงก็ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่หายดี แค่ใช้เวลานานขึ้นนิดหน่อย ทำเหมือนกับว่านายไม่ได้โผล่ออกมาก็เท่านั้น…” ความหมายในคำพูดนี้คือ เขายินดีร่วมทุกข์ร่วมสุขกับพี่น้องตัวเอง ทำเหมือนหลี่ซื่ออวี๋ไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน
คำพูดเหล่านี
