ีกฝ่ายไปสักชิ้นอย่างโหดเหี้ยม
ดวงตาสองข้างของฉีหลงมีประกายไฟลุกขึ้นมาอีกครั้ง เรื่องที่พวกเพื่อนๆ สามารถทำได้ เขาเองก็ทำได้เช่นกัน ต่อให้เอาชนะไม่ได้ เขาก็จะทำให้อีกฝ่ายจ่ายค่าตอบแทนอย่างย่อยยับ!
สมองของฉีหลงยิ่งกระจ่างชัดมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้เขาไม่มีเรี่ยวแรงกวัดแกว่งหมัด แต่สองตาของเขายังคงจ้องกำปั้นของอีกฝ่ายอย่างเด็ดเดี่ยว มองดูกำปั้นนั้นอัดใส่ร่างกายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า…
รู้สึกยังไงที่เห็นตัวเองถูกคนทรมาน? ฉีหลงไม่รู้ เขารู้แค่ว่าจากตอนแรกที่เขาไม่อาจมองเห็นกำปั้นของอีกฝ่ายได้ชัดเจน ความเร็วของกำปั้นนั้นค่อยๆ ช้าลงแล้ว จนสุดท้ายมันช้าจนดูเหมือนเป็นการเคลื่อนที่ช้าๆ มันแบ่งออกเป็นภาพทีละอันในดวงตาของเขา
นับตั้งแต่ที่อีกฝ่ายเริ่มโคจรพลังแล้วเหวี่ยงหมัด ทุกอย่างต่างปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา เห็นวงโคจรเส้นทางการโจมตีของหมัดได้อย่างชัดเจน ถึงขนาดที่เขาสามารถคาดการณ์ได้ทันทีว่าจุดปล่อยพลังอยู่ตรงตำแหน่งไหนในเส้นทางการโจมตีนั้น
เขารู้ว่าขอเพียงหมัดของเขาไปถึงตำแหน่งนั้น ไม่เพียงไม่รู้สึกถึงพลังของฝ่ายตรงข้าม มันถึงขนาดทำให้อีกฝ่ายพลังตีกลับ ทว่าตอนนี้เขาแม่งขยับตัวไม่ได้แล้ว ถ้าหากเขาเคลื่อนไหวได้ละก็ เขาก็โจมตีไปที่จุดนั้นได้ เขาเชื่อว่าตัวเองไม่มีทางแพ้เด็ดขาด!
ตอนนี้ฉีหลงเดือดดาลสุดขีด ถ้าหากเขายังมีเรี่ยวแรงอยู่ ถ้าหากเขายังตอบโต้ได้…เวลานี้เอง ฉีหลงพบว่ามือของเขาขยับได้แล้วด้วย
