ไปอีกห้าสิบหกสิบกระบวนท่า ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบกลับไม่เห็นร่างของฉีหลงที่จะพ่ายแพ้เลย ต่อให้เขาไม่ได้ต่อสู้อย่างบ้าคลั่งเหมือนในตอนแรกแล้ว แต่เขายังคงยืนหยัดอยู่…
สิบนาทีผ่านไป ฉีหลงยืนหยัดอยู่…
ยี่สิบนาทีผ่านไป ฉีหลงยังคงยืนหยัดอยู่…
สามสิบนาทีผ่านไป ฉีหลงยังคงยืนหยัดอยู่…
“เชี่ย นักเรียนใหม่คนนั้นเป็นแมลงสาบตีไม่ตายจริงๆ!” ในที่สุดการยืนหยัดของฉีหลงก็ทำให้นักเรียนเก่าบางคนเอ่ยปากอุทานด้วยความชื่นชม ทำไมความทรหดของนักเรียนใหม่คนนี้ถึงได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่ามีหลายครั้งที่เขาโดนหมัดและลูกเตะของเนี่ยเฟิงหมิงโจมตีใส่ ผู้คนมากมายต่างคิดว่าฉีหลงจะได้รับบาดเจ็บ ต่อให้ไม่ได้รับบาดเจ็บ มันก็ทำให้ท่วงท่าการโจมตีของเขาเปลี่ยนไปเพราะความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ไม่สามารถใช้การโจมตีแทนการป้องกันได้อีกต่อไปแล้ว
แน่นอนว่าเมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เนี่ยเฟิงหมิงก็ฉวยโอกาสโจมตีติดต่อกันเพื่อล้มฝ่ายตรงข้าม แต่ไม่นึกว่าหลังจากที่ฉีหลงถูกโจมตีไปหลายกระบวนท่า เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย การเคลื่อนไหวจู่โจมในมือไม่ได้รับผลกระทบเลยสักนิด ตรงกันข้าม เนี่ยเฟิงหมิงกลับตกใจต่อท่าทีไม่รู้สึกเจ็บปวดของฉีหลงอย่างมากจนไม่ได้บุกโจมตีต่อ ทำให้ฉีหลงได้โอกาสฝืนต้านเข้ามาอีกครั้ง
“เชี่ย หมอนั่นไม่มีต่อมรับรู้ความเจ็บปวดเลยหรือไง?” พวกเขาเห็นกำปั้นอันทรงพลังของเนี่ยเฟิงหมิงชกใส่กายเนื้อของอีกฝ่ายหลายครั้ง ต่อให้เป็น
