“ผลคะแนนของนักเรียนใหม่กลุ่มนี้ไม่เลวมากเลยหรือไง? ดังนั้นเลยรับไว้ทั้งหมดเพื่อไม่ให้เสียเปล่า ต่อให้มีคนอ่อนด้อยอยู่นิดหน่อยก็ตาม?” หานอวี้นิ่วหน้าเอ่ยคาดเดาตามคำเตือนของหลี่หลานเฟิง
เว่ยจี้กล่าวสนับสนุนเล็กน้อยว่า “กลุ่มนักเรียนใหม่พวกนี้มาจากโดฮา ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นนักเรียนของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือโดฮา ฉันเชื่อว่าความสามารถของพวกเขาไม่มีทางแย่ตรงไหนเลย ต่อให้รับเข้าไปด้วยกันทั้งหมด เหลยถิงก็ไม่ขาดทุน แต่ฉันสงสัยว่าเรื่องนี้ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น…มันเป็นแผนการของเหลยถิงหรือเปล่า? มีความเป็นไปได้สูงว่าเป้าหมายของเขาไม่ใช่กลุ่มนักเรียนใหม่ทั้งกลุ่ม ทว่าเป็นบางคนในกลุ่มนักเรียนใหม่ แต่กลัวว่าหมอนั่นจะเย่อหยิ่งอวดดี ก็เลยเอาไปทั้งหมด?” เว่ยจี้เสนอความเป็นไปได้อีกอย่างออกมา
“ปีศาจอัจฉริยะที่จางจิงอันพูดถึงคนนั้นเหรอ?” หานอวี้โพล่งออกมา คล้ายกับถูกเตือนให้ตระหนักถึงอะไรบางอย่าง แววตาส่องแสงวาบขึ้นมาอย่างหาใดเปรียบ
ปีศาจอัจฉริยะที่จางจิงอันเกรงกลัวคนนั้นต้องไม่ใช่คนที่สยบง่ายแน่นอน บางทีเหลยถิงกลัวว่าถ้าหากเล็งแค่คนเดียว ปีศาจอัจฉริยะคนนั้นกลับไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย สุดท้ายก็เหมือนกับอัจฉริยะด้านการออกแบบหุ่นรบปีสี่คนนั้นที่แข็งขืนจนถึงที่สุด จนถึงตอนนี้ยังไม่ยอมศิโรราบ บางทีพวกเขาอาจจะเคยผิดพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้นคราวนี้เหลยถิงจึงเปลี่ยนวิธีการ วางแผนรับทั้งกลุ่ม ทำให้ปีศาจอัจฉร
