ให้พวกเขาถอนตัวได้” หลิงหลานเอ่ยอย่างเฉยชา “เดิมทีฉันก็ไม่อยากให้พวกเขาลงมืออยู่แล้ว”
หานจี้จวินอึ้งไป หลังจากนั้นแววตาก็เปล่งประกายฉับพลัน “ลูกพี่ นายหมายความว่า…”
หลิงหลานไม่ตอบ หานจี้จวินก็ไม่ได้คาดหวังให้หลิงหลานตอบเช่นกัน เนื่องจากในใจเขามีคำตอบอยู่รางๆ แล้ว
เวลานี้เอง ในที่พักนักเรียนสักชั้นปีของโรงเรียนทหาร มีคนไม่น้อยกำลังมองคนที่นั่งอยู่บนที่นั่งหัวโต๊ะด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว หนึ่งในนั้นมีชายหนุ่มที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุดันเอ่ยถามด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า “หลินจื้อตง นายทำบ้าอะไร? ถ้าเกิดหัวหน้าเฉียวรู้เรื่องที่นายทำ นายก็รอโดนหัวหน้าถลกหนักได้เลย”
