ั้งหมด ไม่ว่ายังไงก็ได้หลายสิบคะแนน
ถ้าหากไม่มีคะแนน การใช้ชีวิตในโลกหุ่นรบก็เป็นเรื่องที่ยากลำบากมากจริงๆ ถ้าหากเขามีคะแนนมากมายนับไม่ถ้วน เขาคงไม่ต้องติดอยู่ในหมู่บ้านซานหยางอย่างน่าสงสารหรอก เขาแค่ฟาดคะแนนออกไปหนึ่งหมื่นแต้มตรงๆ ต่อให้เป็นราชันสายฟ้าก็ไม่สามารถห้ามปรามยอดฝีมือพาเขาออกไปจากหมู่บ้านซานหยางได้เหมือนกัน
“รางวัลต่อสู้?” หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความสงสัย เธอยังไม่รู้เรื่องพวกนี้จริงๆ
“ใช่แล้วครับ บนตัวมอนสเตอร์มีของดีมากมาย ขอเพียงเก็บมันมาก็สามารถแลกคะแนนที่ร้านแลกเปลี่ยนได้ ยกตัวอย่างเช่น เขี้ยวของูเหลือมตัวนี้ หนึ่งซี่สามารถแลกได้ 3 คะแนน สี่ซี่ก็เป็น 12 คะแนน เหมือนกับหนังกระต่ายที่คุณฆ่ามาตลอดทาง หนึ่งผืนได้ 0.2 คะแนน หนังหมาป่าได้ 0.3 คะแนน…” จีอู๋ปู้ซิวรู้เรื่องรางวัลต่อสู้อย่างทะลุปรุโปร่งมากจริงๆ เขานับนิ้วอธิบายความสิ้นเปลืองตลอดทางที่ผ่านมาให้หลิงหลานฟังทีละอัน
หลิงหลานฟังอยู่เนิ่นนาน ที่แท้โลกหุ่นรบยังมีการสะสมคะแนนแบบนี้ด้วย แต่พอเธอมองไปที่หัวงูตัวนั้น เอาเถอะ เธอไม่สนใจแตะต้องร่างที่น่าเกลียดนั้นเลย ดังนั้นก็เลยพูดว่า “คุณเก็บไปละกัน!”
จีอู๋ปู้ซิวคิดว่าหลิงหลานให้เขาช่วยเก็บ ดังนั้นจึงร้อง ‘อื้อ’ ด้วยความดีใจแล้วก็ขยับตัวไปเก็บเขี้ยวสี่ซี่บนศีรษะงู พลังรบที่หลิงหลานแสดงตลอดทางมานี้ทำให้จีอู๋ปู้ซิวรู้ดีว่า รางวัลของเขาไม่พอจ้างผู้ควบคุมหุ่นรบที่เก่งกาจขนาดนี้
