ันรู้สึกละอายใจ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหงุดหงิดโมโห เขาคงไม่ลากหลี่หลานเฟิงไปที่ด้านบนหอคอยรับลมกลางคืนหรอก
หลี่หลานเฟิงไม่รู้ความคิดของจ้าวจวิ้นเลย แววตาของเขาที่อยู่ภายในห้องคนขับหุ่นรบเปลี่ยนเป็นล้ำลึกราวกับหวนนึกถึงอะไรบางอย่าง
………
เวลานี้หลิงหลานมาถึงห้องโถงภารกิจนานแล้วและกำลังหลับตาอยู่ แน่นอนว่าเธอไม่ได้ฆ่าเวลา เพียงแต่เธอมีเสี่ยวซื่อคนงานตัวน้อยที่ขยันขันแข็งกำลังเลือกภารกิจที่เหมาะสมกับเธอมากที่สุดจากในหมู่ภารกิจนับหมื่นพัน ให้เสี่ยวซื่อลงมือจัดการ เห็นได้ชัดว่าดูเชี่ยวชาญและมีประสิทธิภาพมากกว่าเธอ
ก็เหมือนกับตอนนี้ ผ่านไปแค่สามสิบวินาที เสียงร้องของเสี่ยวซื่อดังลั่นขึ้นในห้วงจิตใจของเธอว่า “ลูกพี่ หาเจอแล้ว”
“มีอะไรบ้าง?” หลิงหลานลูบศีรษะเสี่ยวซื่อ เอ่ยด้วยใบหน้าชื่นชม
เสี่ยวซื่อยิ้มแป้นเสพสุขต่อการลูบศีรษะด้วยความรักของลูกพี่ไปพลาง ตอบกลับไปพลางว่า “ภารกิจผู้เล่นมีแค่อันเดียว ภารกิจพิเศษของระบบมีสามอัน เหมาะกับพวกเรามากๆ ใช้เวลาสั้นๆ และก็ไม่ต้องเปลืองแรง แน่นอนว่าคะแนนก็ไม่เลวด้วย” เสี่ยวซื่อโบกมือทีหนึ่ง กระดาษขาวหนึ่งแผ่นปรากฏขึ้นในมือของเขา หลังจากนั้นก็ส่งให้หลิงหลาน เสี่ยวซื่อรังเกียจการอธิบายไม่ชัดเจน ดังนั้นเขาจึงใช้ตัวอักษรแสดงขึ้นมาโดยตรง
หลิงหลานรับกระดาษมา เมื่อเธออ่านก็เห็นบนนั้นเขียนเอาไว้ว่า
ภารกิจพิเศษของระบบ:
1: ตามหาแกนพลังงานแปลงแสงดาวที่หายไปของหมู่บ้านซาน
