รยอดเยี่ยมของเขาจะประสบเคราะห์ร้ายเช่นเดียวกันหรือเปล่า? เมื่อคิดถึงตรงนี้กัปตันก็ใจร้อนดั่งไฟ ความเร็วในการวิ่งตรงไปยังห้องกัปตันเพิ่มสูงขึ้นอีกครั้ง
ลั่วล่างกับเซี่ยอี๋ที่ล้มไปกองกับพื้นเห็นกัปตันแบกฉีหลงแล้วหายวับไปในพริบตา ทั้งสองคนก็กระเสือกกระสนอย่างสุดชีวิต คลานขึ้นมาด้วยความเร็วสูงสุด ทั้งสองคนสบตากันแวบหนึ่ง เอ่ยปากเป็นเสียงเดียวกันว่า “ตาม!”
ก็เหมือนกับฉีหลงที่ไม่ยอมทิ้งเพื่อน พวกเขาเองก็จะไม่ทิ้งเพื่อนเช่นกัน ต่อให้ไล่ตามไปแล้วอาจจะพ่ายแพ้ยับเยิน แต่มันก็ไม่ทำให้พวกเขาหัวหด
……….
กัปตันวิ่งตะบึงไปตลอดทาง เมื่อเขาพบว่าลูกเรือคุ้มกันความปลอดภัยลับๆ ที่เดิมทีจัดเตรียมไว้ในเส้นทางไม่มีโผล่มาเลยสักคน เขาก็รู้แล้วว่าคนเหล่านี้จะต้องถูกนักเรียนทหารใหม่จัดการไปแล้วแน่นอน ตอนนี้เขาหวังเพียงอย่างเดียวว่าผู้นำคนนั้นจะยั้งมือไว้ไมตรีได้ ไม่ได้ทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายมากเกินไป ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะสามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเอง ไม่ทำให้ยานบินลำนี้กลายเป็นทะเลเลือดได้หรือเปล่า…
กัปตันถลันเข้าไปในห้องกัปตันแล้วก็เห็นพันตรีเสนาธิการเพื่อนสนิทของเขามองตรงมาที่เขาด้วยรอยยิ้มขื่น กัปตันโล่งใจทันที ดูท่าแบบนี้สถานการณ์ยังไม่ได้ย่ำแย่จนแก้ไขไม่ได้ และตอนนี้ที่นั่งประจำของเขามีเด็กหนุ่มชุดดำนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชาราวกับว่ากำลังรอคอยเขาอยู่
“กัปตัน ผมรอคุณอยู่นานแ
