“บัดซบ พวกนายก่อกบฏเหรอ?” หัวหน้าผู้คุ้มกันเห็นหลิงหลานก็มองไปยังเจ้าหน้าที่คุ้มกันความปลอดภัยที่อำพรางตัวจนเกือบหมดถอดหมวกลงมา เผยให้เห็นดวงหน้าอ่อนเยาว์มากๆ ของพวกเขา เขาก็รู้แล้วว่าศัตรูเบื้องหน้าคือพวกนักเรียนใหม่ที่ลงทะเบียนไปโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งซึ่งเป็นภารกิจของพวกเขาในครั้งนี้
เขาทั้งอับอายและเดือดดาล พยายามดิ้นรนอย่างสุดความสามารถเพื่อให้ได้รับอิสระ ทว่าหัวหน้าทีมสามคนนั้นไม่กล้าปล่อยตัวเขาหากไม่มีคำสั่งของหลิงหลาน พวกเขากดเขาไว้แน่นมาก ทำให้เขาไม่สามารถสลัดหลุดได้เลย
หัวหน้าผู้คุ้มกันเห็นว่าดิ้นรนไปก็ไม่มีหวังก็พูดขู่ด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “พวกนายไม่อยากเรียนที่โรงเรียนทหารชายที่หนึ่งแล้วหรือไง? ถ้าไม่มีพวกเรา พวกนายไม่มีทางไปถึงโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งแน่นอน ยังไม่ปล่อยพวกเราไปอีก…”
ความคิดในใจหัวหน้าผู้คุ้มกันในเวลานี้คือนักเรียนใหม่พวกนี้ต้องบ้าไปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัยเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นพวกเขาถึงได้กระทำเรื่องบ้าระห่ำเช่นนี้ออกมาได้
ตอนนี้เอง ในที่สุดหลิงหลานที่รอคอยผลการสืบค้นของเสี่ยวซื่ออย่างใจเย็นมาตลอดก็ได้ยินเสี่ยวซื่อเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะอย่างลำพองใจขึ้นในห้วงสติของเธอว่า “ฮ่าๆ ลูกพี่ ฉันค้นเจอจุดหมายปลายทางของพวกเขาแล้ว พิกัดรายละเอียดอยู่ในมือแล้ว ต่อให้ไม่มีพวกเขา ฉันก็ยังส่งลูกพี่ไปรายงานตัวที่โรงเรียนทหารชายที่หนึ่งได้”
เสี่ยวซื่อกล่าวจบก็อดไม่ไหวพึมพำออก
