ี่มีคนมารวมตัวกันทางฝั่งหลิงหลานประมาณร้อยคนอย่างยิ่งยวด หนึ่งในนั้นแอบแทรกตัวไปที่ด้านข้างนักเรียนของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือที่อยู่วงนอกสุดอย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็เอ่ยถามเสียงเบาว่า “ฉันขอถามหน่อยสิ พวกนายรวมตัวกันมากมายขนาดนี้ เตรียมตัวจะทำอะไรเหรอ?”
ความจริงแล้วนักเรียนของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกันว่าหลิงหลานเรียกให้พวกเขาเข้ามารวมกลุ่มกันเพื่อทำอะไรกันแน่ เท่าที่รู้คือต้องเป็นการปฏิบัติการครั้งใหญ่ที่ทำให้คนตื่นเต้นแน่นอน เขายิ้มขอโทษอีกฝ่าย และก็ไม่ได้เอ่ยปากตอบ
เมื่อเห็นนักเรียนของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือไม่ต้องการตอบเขา คนผู้นั้นได้แต่กลับเข้าไปในกลุ่มเพื่อนของตัวเองด้วยความท้อแท้ใจ
“ได้ข้อมูลอะไรมาบ้างหรือเปล่า?” เพื่อนร่วมทีมหนึ่งในนั้นเอ่ยถามเสียงเบา
คนผู้นั้นส่ายศีรษะอย่างเศร้าใจ แต่เอ่ยอย่างแน่วแน่ว่า “ต้องมีแผนการอะไรบางอย่างแน่นอน เพียงแต่พวกเขาไม่อยากให้พวกเรารู้เท่านั้น” เขามองไปยังเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความครุ่นคิด ก่อนจะอดเอ่ยปากถามไม่ได้ “พี่สาม ตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี?”
เด็กหนุ่มที่กำลังใคร่ครวญถูกคำถามนี้เรียกสติกลับมา เขาขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นมาแล้วปรายตามองไปทางหลิงหลาน เอ่ยว่า “รอ! คนมากมายขนาดนี้ไม่มีทางหายตัวไปอย่างกะทันหันแน่นอน สุดท้ายเราก็จะรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร”
ผ่านมาแล้วครึ่งค่อนวัน เขารู้คร่าวๆ แล้วว่านักเรียนพวกนี้มาจาก
