ป็นอาณาเขตของพวกเขา…
แต่หลิงหลานไม่เหมือนกัน เขาทำการเตรียมตัวมาอย่างเต็มที่แบบนี้ก็บ่งบอกว่าหลิงหลานคิดจะควบคุมยานบินทั้งลำมาตั้งแต่แรกแล้ว เขาไม่เคยคิดกล้ำกลืนฝืนทนเลย บางทีความคิดของหลิงหลานอาจจะบ้าคลั่งมาก แต่แม่งกลับทำให้เขาตื่นเต้น หัวใจเต้นระรัวขึ้น นี่ถึงจะเป็นเรื่องที่ชายชาตรีควรทำ…เขาสู้หลิงหลานไม่ได้จริงๆ!
อู่จย่งกับหลี่อิงเจี๋ยพาทีมของตัวเองออกจากสถานที่แห่งนี้เพื่อไปปฏิบัติภารกิจของพวกเขา สีหน้าของพวกเขาสองคนยามที่จากไปดูน่าชมอย่างยิ่งยวด เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดขมฝาดของอู่จย่งแล้ว สีหน้าของหลี่อิงเจี๋ยดูซับซ้อนมากกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย มีทั้งความอิจฉา ความริษยา ความแค้นต่างๆ นานา ทว่าสุดท้ายกลับทำได้เพียงเปลี่ยนเป็นการถอนหายใจด้วยความจนปัญญา จากไปด้วยความหดหู่…
เมื่อพบว่าคนที่ต้องการจะเหนือกว่ากลับแข็งแกร่งในทุกๆ ด้านไม่มีช่องว่างให้โจมตี ต่อให้หลี่อิงเจี๋ยจะทระนงตนไม่ยอมรับอีกสักแค่ไหนก็ได้แต่วางความคิดเรื่องอยากแข่งขันลง เขารู้ว่าชาตินี้เขาไม่สามารถต่อสู้ให้อยู่เหนือกว่าหลิงหลานได้เนื่องจากเขาปลุกความกล้าที่จะต่อกรกับหลิงหลานไม่ขึ้นแล้ว เมื่อเขาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย หัวใจก็จะเปลี่ยนเป็นอ่อนแอเปราะบางอย่างหาใดเปรียบ
……………………….
