้ายของพวกนักเรียนไม่ใช่คำตอบที่พวกเขาต้องการ
“จะได้เหรอ?” กัปตันยานบินที่ไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ต่อสถาบันศูนย์กลางลูกเสือมาตลอดไม่ได้คาดหวังต่อพวกเขาเลย เดิมทีการต่อสู้ภายในก็เป็นเอกลักษณ์ของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ รุ่นนี้จะมีข้อยกเว้นเหรอ?
“งั้นเราก็ตั้งหน้าตั้งตารอกันเถอะ!” พันตรีกล่าวด้วยรอยยิ้มดูอารมณ์ดีอย่างยิ่งและก็ไม่ได้หงุดหงิดเลย
“ได้ แต่ว่าฉันต้องรีบทำให้พวกเขาอดทนต่อไปไม่ไหว ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถเห็นสิ่งที่พวกเราอยากเห็นได้แล้ว” แววตาของกัปตันฉายแววคมกริบออกมาวูบหนึ่ง กลิ่นอายทรงพลังสายหนึ่งแผ่ออกมาอย่างเงียบๆ เวลานี้เขาไม่ได้เป็นกัปตันที่ป่าเถื่อนโอหังคนนั้นอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคล้ายกับเป็นอสูรป่าเถื่อนตัวหนึ่งที่มาจากส่วนลึกของจักรวาล ดูทรงพลังและอันตราย!
…………..
หลิงหลานรู้แต่แรกแล้วว่าสองวันหนึ่งคืนนี้ไม่มีทางสงบสุขแน่นอน แต่เธอยังระบุไม่ได้ว่าเป้าหมายที่กัปตันยั่วยุพวกเขาคืออะไรกันแน่ ถ้าเกิดเป็นการสอบจริงๆ พวกเขาคิดจะสอบอะไร? แต่ยังไม่ทันที่เธอจะขบคิดอะไรออกมา การปะทะกันอย่างไม่คาดฝันก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
ครึ่งวันแรกสงบสุขอย่างยิ่งยวด ถึงแม้ว่าลูกเรือจะพูดว่ายั่วโทสะไม่หยุด แต่นักเรียนที่ใจเย็นลงกลับควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้ ทว่าเมื่อมาถึงช่วงเย็นความสงบสุขนี้ก็หายไป
ช่วงเวลาอาหารเย็น พวกหลิงหลานหกคนมาที่ห้องอาหารแล้วทานอาหารเย็นที่เรียบง่าย อาหารที่ยานบินจะให้เป็นบุฟเฟต์
