ห็นดังนั้นก็พลันหยุดฝีเท้าด้วยสีหน้าหมองหม่น เนื่องจากพวกเขารู้ว่า ช่วงเวลาที่จะต้องบอกลาหลิงหลานกำลังจะมาถึงแล้ว เวลานี้ความตื่นเต้นในตอนแรกถูกสิ่งที่เรียกว่าความผิดหวังโศกเศร้าที่ต้องลาจากยึดครองไปหมดแล้ว
“ทำไมไม่เดินแล้วล่ะ?” เมื่อเห็นทั้งห้าคนแทบจะหยุดเดินพร้อมกัน ใบหน้าเผยความผิดหวัง ในใจหลิงหลานก็ลอบยิ้มขึ้นมา ทว่าใบหน้าของเธอกลับแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ
“ลูกพี่…” ฉีหลงเป็นคนแรกที่เอ่ยปากตะโกนขึ้นมาแต่เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี
…………………………
