าสัมภาระนับไม่ถ้วนที่แทบจะยึดครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งในห้องโถง ต่อให้เป็นหลิงหลานที่เยือกเย็นมาตลอด ใบหน้าเย็นชาของเธอก็อดกระตุกหลายทีไม่ได้ “พวกนี้คืออะไรเหรอ?”
“ทั้งหมดนี้คือของจำเป็นสำหรับคุณชายค่ะ!” หลิงหนานอีที่ความรู้สึกช้าดึงมือหลิงหลานแล้วอธิบายของที่ถูกใส่ไว้กระเป๋าทีละอย่าง มีกระเป๋าใหญ่สองใบสำหรับเสื้อผ้า กระเป๋าหนึ่งใบสำหรับรองเท้า กระเป๋าใหญ่สองใบสำหรับของกิน กระเป๋าใหญ่สามใบสำหรับยารักษาต่างๆ แล้วก็มีกระเป๋าใหญ่สี่ใบสำหรับของจิปาถะอื่นๆ นี่เป็นผลงานหลังจากที่เธอพยายามตัดออกอย่างสุดความสามารถแล้วนะ
หลิงหลานอดกุมขมับไม่ได้ เธอไปเรียนนะ ไม่ใช่ย้ายบ้าน….
“เสื้อผ้าเอาไปสองชุด รองเท้าสองคู่ ชุดชั้นในสำหรับหนึ่งอาทิตย์ ยารักษาก็เอาไปแค่ยาลับที่พวกเราผลิตขึ้นเฉพาะ อย่างอื่นไม่ต้องแล้ว” หลิงหลานไม่มีแรงไปแก้ไขการกระทำของสามีภรรยาหลิงฉิน เธอบอกสิ่งของที่ต้องการเอาไปตรงๆ
“แต่ว่า พวกนี้จะไปพอได้ยังไงคะ…” หลิงหนานอียังไม่วางใจ ขนาดหลิงฉินที่เงียบกริบอยู่ด้านข้างได้ยินหลิงหลานพูดของเหล่านี้ออกมาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เขาไม่เห็นด้วยอยู่บ้าง
หลิงหลานกล่าวด้วยความจนปัญญาว่า “ของอย่างอื่นแค่มีเงินก็แก้ไขปัญหาได้แล้ว จำเป็นต้องเอาไปมากมายขนาดนี้ด้วยเหรอ?”
หลิงหนานอีค่อยตระหนักได้ก่อนจะพยักหน้าติดต่อกันพลางกล่าวว่า “ใช่ๆๆ ทำไมฉันนึกเรื่องนี้ไม่ได้นะคะ? คุณชายยังคงเฉลียวฉลาดเหมือนเดิม” เธอกล่าวจ
