ตีปราการข้าศึก ผู้ควบคุมหุ่นรบไม่ใช่ผู้ควบคุมหุ่นรบแล้ว พวกเขาไม่ได้บินอย่างปราดเปรียว ไม่ได้ใช้เทคนิคการโจมตีที่ซับซ้อน ทั้งสองฝ่ายยืนกราดยิงอยู่กับที่ใส่ฝ่ายตรงข้ามราวกับหุ่นกระบอกไม้ก็ไม่ปาน
ควรพูดว่านี่เป็นสงครามหุ่นรบที่ไม่มีแผนกลยุทธ์ ทั้งสองประเทศต่างก็เอาชีวิตของผู้ควบคุมหุ่นรบนับไม่ถ้วนมาแลกเพื่อเป้าหมายเดียวกัน นั่นก็คือหลิงเซียวที่ตอนนี้กำลังดิ้นรนหนีออกจากการกลืนกินของหลุมดำอย่างสุดชีวิต
ผู้ควบคุมหหุ่นรบของสหพันธรัฐไม่รู้ว่าต้านทานการโจมตีไปเท่าไหร่แล้ว และก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ในที่สุดพวกเขาก็ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีดังมาจากในช่องสื่อสารทั้งกองทัพว่า “พลตรีหลิงเซียวหนีออกจากหลุมดำสำเร็จแล้ว!”
พอได้ยินข่าวนี้ ผู้ควบคุมหุ่นรบของสหพันธรัฐทุกคนต่างยินดีรู้สึกว่าต่อให้ต้องตายก็คุ้มค่าแล้ว
จากนั้นก็มีเสียงนุ่มนวลอย่างยิ่งยวดดังขึ้นในช่องสื่อสารทั้งกองทัพว่า “ของคุณพี่ๆ น้องๆ ที่คุ้มครอง” เสียงนี้ทำให้ทุกคนตื่นเต้นไม่หยุด และก็ทำให้ขอบตาของพลตรีถังซวี่ร้อนผ่าวเช่นกัน เสียงที่คุ้นเคยนี้คือเสียงของหลิงเซียวที่ ‘พลีชีพ’ ไปเกือบสิบเจ็ดปี
หลิงเซียวส่ง 8217 ในมือให้กับผู้ควบคุมหุ่นรบคนหนึ่งของสหพันธรัฐแล้ว เขาก็บังคับ Belief ให้บินขึ้นไปลอยอยู่ด้านบนหุ่นรบสหพันธรัฐทันที
“เปิดระบบเทวทัณฑ์!” หลิงเซียวกล่าวเรียบๆ
“Belief รับคำสั่ง เปิดใช้งานเทวทัณฑ์!” Belief กับหลิงเซียวประ
