็นยังไงกันแน่? ให้ศัตรูที่ไม่รู้จักเข้ามาได้ตามใจชอบเนี่ยนะ?” สีหน้าของมู่สุ่ยชิงดูไม่พอใจสุดขีด โมโหที่สถาบันลูกเสือโดนศัตรูแอบเข้ามาได้ง่ายๆ
ผู้อำนวยการฟังแล้วก็เอ่ยอย่างกลัดกลุ้มในใจว่า ‘ต่อให้ป้องกันความปลอดภัยเข้มงวดมากอีกสักแค่ไหน ก็เป็นขยะในสายคุณหมดเลยไม่ใช่เหรอ? ไม่ใช่คุณเองก็อยากมาก็มา อยากไปก็ไปเหมือนกันเหรอ?’ แน่นอนว่าผู้อำนวยการกล้าพึมพำแค่ในใจเท่านั้นเช่นกัน เผชิญหน้ากับการดุด่าโดยที่ไม่มีความปรานีเลยสักนิดเดียวของมู่สุ่ยชิง เขาก็ไม่กล้าโต้แย้ง ได้แต่พยักหน้าติดต่อกันและพูดว่า “ครับ ครับ ครับ พวกเรายังทำงานกันไม่พอ จะแก้ไขแน่นอนครับ”
“ในเมื่อรู้ แล้วยังไม่ไปหาอีกว่ายอดฝีมือระดับเขตแดนธาตุน้ำคนนั้นเป็นใคร? ตอนนี้ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่?” ในใจมู่สุ่ยชิงรู้สึกกังวลอยู่บ้าง ยอดฝีมือระดับเขตแดนที่ไม่รู้จักซ่อนตัวอยู่ข้างกายหลิงหลาน สำหรับหลิงหลานแล้ว นี่เป้นเรื่องที่อันตรายสุดขีด ถึงยังไงเขาก็ไม่สามารถปกป้องอยู่ข้างๆ หลิงหลานได้ตลอดเวลา
“เอ่อ…” ผู้อำนวยการมองไปที่มู่สุ่ยชิงแวบหนึ่งอย่างไร้คำพูด เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตายอยู่ในมือเขา แล้วทำไมยังต้องให้เขาไปตรวจสอบด้วย?
เขานึกได้ว่าแต่ก่อนมู่สุ่ยชิงเป็นคนใจดำ ผู้อำนวยการอดครุ่นคิดให้มากขึ้นอีกไม่ได้ หรือว่าอาจารย์มู่อยากฉวยโอกาสนี้เก็บกวาดอำนาจอิทธิพลอื่นๆ ในสถาบัน?
ผู้อำนวยการรู้สึกคล้อยตาม ความเย็นชาอำมหิตผุดขึ้นมาบนใบหน้าเงี
