‘ถึงแม้ฉันไม่รู้ว่าลูกพี่สังเกตเห็นนายตั้งแต่เมื่อไหร่…’ เขาพลันนึกถึงคำพูดที่ฉีหลงกล่าวกับเขาตั้งแต่เริ่มแรก ราวกับว่าคนที่สังเกตเห็นเขาคนแรกคือหลิงหลาน ไม่ใช่พวกเขา…
แววตาของเซี่ยอี๋มั่นคง เขามองไปที่ฉีหลงและถามด้วยความจริงจังว่า “เมื่อตะกี้นี้ นายบอกว่าคนที่สังเกตเห็นฉันคนแรกคือลูกพี่ของนาย? หมายถึงหลิงหลานเหรอ?”
ฉีหลงพยักหน้าพูดว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะลูกพี่บอกฉันว่า นายอยู่ที่นี่ พวกเราคงไม่มีทางเข้ามาดูการต่อสู้ได้เหมือนกัน”
คำพูดของหลิงหลานทำให้เซี่ยอี๋ตระหนักขึ้นมาได้ทันที ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าใครทำเขาตกลงมาจากต้นไม้ ต้องเป็นหลิงหลานแน่นอน!
สีหน้าของเซี่ยอี๋แดงฉานขึ้นมาทันใด เดิมทีเขาคิดว่าต่อให้ตัวเองจะเป็นอันดับหนึ่งในปีเจ็ดไม่ได้ แต่เขาก็สามารถสูสีกับคนที่แข็งแกร่งที่สุดได้หลายคน แต่ความเป็นจริงกลับตบหน้าเขาทันที เขาโดนหลิงหลานที่ใช้วิธีการแยบยลโจมตีใส่จนร่วงลงมา ไม่เพียงเขาไม่สังเกตเห็นอีกฝ่าย เขายังคิดว่าตัวเองทำพลาดด้วย…
เห็นได้ว่าความสามารถของหลิงหลานเหนือกว่าเขาไปไกล ปากของเซี่ยอี๋รู้สึกขมฝาดเล็กน้อย “ความสามารถของหลิงหลานแข็งแกร่งมากเลยใช่ไหม?”
ฉีหลงมองเซี่ยอี๋ด้วยความประหลาดใจแวบหนึ่ง ความแข็งแกร่งของหลิงหลานเป็นที่ยอมรับกันทั่วชั้นปี ทำไมเซี่ยอี๋ถึงทำหน้าเหมือนเพิ่งรู้ล่ะ อย่างไรก็ตาม ฉีหลงยังคงตอบเซี่ยอี๋ว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าลูกพี่ต่อสู้จริงจังละก็
