ากฏความเสียหายในระดับที่แตกต่างกัน แต่โชคดีที่อาการบาดเจ็บเหล่านี้ไม่ถือว่าเป็นอาการบาดเจ็บถึงแก่ชีวิตอะไรสำหรับเทคโนโลยีในตอนนี้ ขอเพียงส่วนสมองไม่ได้เกิดปัญหาก็สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของหลิงหลานในแคปซูลรักษาได้แน่นอน มีเพียงปัญหาเรื่องระยะเวลาเท่านั้น
หลานลั่วเฟิ่งรู้ว่าเธอไม่สามารถอุ้มหลิงหลานวัยสิบสามขึ้นด้วยกำลังของตัวเอง ดังนั้นเธอจึงปล่อยหลิงหลานมอบให้หลิงหนานอีจัดการโดยไม่ลังเล ในเมื่อช่วยอะไรไม่ได้ ก็ไม่ต้องทำเรื่องที่เป็นอุปสรรค หลานลั่วเฟิ่งรู้ดีอย่างยิ่งว่าตัวเองต้องทำอะไรบ้าง
เธอมองหลิงหลานที่ถูกวางลงไปในแคปซูลรักษาด้วยดวงตาแดงก่ำ ดูแคปซูลรักษาปิดฝาลง และมีแค่เวลานี้เท่านั้นที่สีหน้าของหลานลั่วเฟิ่งดูอ่อนแออยู่บ้าง อีกทั้งยังแฝงไปด้วยความเสียใจและความเจ็บปวด
แต่เมื่อแคปซูลรักษาปกปิดทั่วทั้งร่างของหลิงหลาน สีหน้าของหลานลั่วเฟิ่งก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาเหี้ยมโหดขึ้นมา เธอหันตัวไปพูดกับหลิงหลานอีฉับพลันว่า “คุณน้าหนาน พวกเรารอคอยขบวนเสด็จของท่านผู้อำนวยการด้วยความเคารพกันเถอะ…”
“ค่ะ! คุณนาย!” หลิงหนานอีเอ่ยด้วยความนอบน้อม
หนึ่งชั่วโมงให้หลัง บ้านพักของหลิงหลานก็มีชายชราผมขาวลึกลับคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น หลานลั่วเฟิ่งเคยเห็นเขามาก่อน หลิงเซียวเคยพาเธอไปเยี่ยมเขามาแล้วครั้งหนึ่ง เขาคือมู่สุ่ยชิง หนึ่งในอาจารย์แรกเริ่มของหลิงเซียว
“อาจารย์มู่…” หลานลั่วเฟิ่งเห็นอีกฝ่าย ดวงตาสองข้างพล
