อวแล้วป้อนให้กับเสี่ยวฉง
เสี่ยวฉงได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเห็นหัวหน้าทีมก็กล่าวด้วยดวงตาที่แดงก่ำสองข้างว่า “หัวหน้า เสี่ยวหลินกับเสี่ยวเฟยพลีชีพแล้ว” นั่นเป็นเพื่อนร่วมรบของพวกเขานะ พวกเขาไม่ได้ตายในมือของทหารประเทศศัตรูในสนามรบ แต่กลับตายในมือเป้าหมายของภารกิจธรรมดา นี่ทำให้เสี่ยวฉงไม่อาจรับได้
หัวหน้าทีมมองไปยังศพของเสี่ยวหลินกับเสี่ยวเฟยที่นอนอยู่บนพื้นด้วยดวงตาแดงก่ำสองข้างเช่นเดียวกันและเอ่ยเสียงต่ำว่า “เสี่ยวฉง ขอโทษนะ ฉันยังมาช้าไป”
เสี่ยวฉงส่ายศีรษะโคลงเคลง “โทษหัวหน้าไม่ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้สารเลวนั่นมันต่ำช้ามากเกินไปแล้ว!” เขากล่าวถึงตรงนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไป เอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนกว่า “ไอ้ระยำนั่นล่ะ?”
หัวหน้าทีมเหลือบมองไปยังหลิงหลานที่นั่งเป็นอัมพาตอยู่ทางด้านข้างและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ฉันจับมันไว้แล้ว อีกเดี๋ยวฉันจะใช้เลือดมันมาเซ่นไหว้ให้พวกเพื่อนร่วมรบที่พลีชีพของเรา”
เสี่ยวฉงได้ยินคำพูดนี้ก็พยักหน้าทันที เขาใช้แรงลุกขึ้นมาเดินไปตรงหน้าหลิงหลานช้าๆ จากนั้นก็บีบคอของเธอแล้วลากเธออย่างโหดเหี้ยมไปตรงจุดที่ศพของเสี่ยวหลินกับเสี่ยวเฟยอยู่
ส่วนหัวหน้าทีมก็ย้ายศพของเสี่ยวล่ายที่พลีชีพอยู่อีกบริเวณหนึ่งเข้ามาวางไว้กับศพของเสี่ยวหลินและเสี่ยวเฟย
“เสี่ยวหลิน เสี่ยวเฟย เสี่ยวล่าย มองให้ดีนะ นี่เป็นมือสังหารที่ฆ่าพวกนาย ตอนนี้ฉันจะส่งมันไปที่โลกของพวกนายแล้ว พวกนาย
