อาจารย์หมายเลขสองไม่ได้โรคจิตขนาดอาจารย์หมายเลขห้า เขามีวิธีการนับไม่ถ้วนมาทรมานหลิงหลาน ทว่าเขาใช้แต่วิธีการที่เรียบง่ายที่สุด แต่กลับทำให้หลิงหลานสะบักสะบอมจนเกือบตายในการฝึกฝนทุกครั้ง
ไม่รู้ว่าอาจารย์หมายเลขสองเอาข้อมูลมาจากไหน (เสี่ยวซื่อหัวเราะลั่นด้วยความลำพอง แน่นอนว่ามาจากเขาอยู่แล้ว) จำลองหนังผีหนังสยองขวัญในชาติก่อนของหลิงหลานออกมา เดิมทีหลิงหลานคิดว่าเธอผ่านการทรมานของอาจารย์โรคจิตหมายเลขห้ามาแล้ว ร้อยพิษไม่กล้ำกรายเธอแล้ว ไม่นึกเลยว่าที่แท้เธอยังมีจุดอ่อนอีก เธอกลัวไอ้ผีปลอมๆ สมควรตายพวกนั้นอยู่บ้างจริงๆ
ผีไม่มีร่าง จึงไม่สามารถจัดการได้ด้วยการโจมตีทางกายภาพ มีอยู่หลายครั้งที่หลิงหลานถือดาบแหลมคมผ่าท้องแทงหัวใจตัวเองโดยที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ สุดท้ายก็ค่อยหายใจเฮือกสุดท้ายด้วยความจนปัญญา นี่ทำให้หลิงหลานกลุ้มใจมาก เธอไม่เคยอับจนหนทางแบบนี้มาก่อนเลย ต่อให้เป็นการฝึกสอนของอาจารย์โรคจิตหมายเลขห้า เธอก็ไม่ได้หมดหนทางในการตอบโต้เหมือนกัน
อาจารย์หมายเลขสองไม่ได้บอกเธอว่าควรจะทำยังไงตั้งแต่แรก ทุกครั้งที่เธอเข้าไปในมิติการเรียนรู้ก็จะถูกอาจารย์หมายเลขสองโยนเข้าไปทดสอบในหนังผีต่างๆ ทำให้หลิงหลานเผชิญกับความน่ากลัวอย่างไร้ที่สิ้นสุดครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดเธอก็รู้แล้วว่าสิ่งที่เรียกว่าการทดสอบอย่างไร้ที่สิ้นสุดคืออะไร นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์รับไหวจริงๆ
หลังจากที่ตายมาห้าหก
