แววตาของหลิงเซียวดูพึงพอใจ ความเร็วของหลิงหลานไปถึงเงื่อนไขของเขาแล้วจริงๆ นอกจากนี้ยังเร็วกว่าความต้องการของเขาอยู่นิดหน่อย ในขณะที่หลิงเซียวกำลังคิดจะเอ่ยปากบอกว่าผ่านนั้น เสียงกระทบกันของลูกปัดคริสตัลก็ดังเร็วขึ้นอีกครั้ง จนถึงขนาดก่อตัวเป็นเสียงกริ๊งดังยาวเป็นเสียงเดียว และในเวลานี้นิ้วมือของหลิงหลานได้หายไปแล้ว…
พอเห็นฉากนี้เข้า หลิงเซียวที่เดิมทีมีใบหน้ายิ้มแย้ม สีหน้าก็อดเปลี่ยนไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะรบกวนหลิงหลานแล้วละก็ เขาอาจจะอุทานด้วยความตกใจแล้วก็ได้ เพราะว่าความเร็วมือของหลิงหลานไปถึงขั้นไร้รูปแล้ว นี่เข้าสู่เงื่อนไขตามมาตรฐานที่กำหนดไว้ของผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาแล้ว ลูกของเขาน่าจะยังอายุไม่เกินสิบขวบใช่ไหมนะ…
เสียง ‘ฟึบ’ ดังอู้อี้ นิ้วมือของหลิงหลานหยุดชะงักลง ทั่วทั้งร่างตื่นขึ้นจากขอบเขตแห่งการไร้รูปเมื่อสักครู่นี้ เธอขมวดคิ้วก่อนจะแบมือออกมา แล้วก็เห็นว่าข้างในยังคงมีลูกปัดคริสตัลอยู่สี่เม็ด ทว่ามีฝุ่นผงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
“แปะๆๆ…” หลิงหลานได้ยินเสียงปรบมือดังขึ้นข้างกาย เธอเงยหน้ามองไป เป็นหลิงเซียวที่ปรบมือช้าๆ เขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “หลิงหลาน ไม่เลวมากๆ ลูกไปถึงระดับไร้รูปแล้ว”
“ไร้รูป?” หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความงุนงง หลิงหลานเรียนรู้การฝึกหุ่นรบด้วยตัวเอง ไม่ก็เป็นการสั่งสอนของอาจารย์ในมิติการเรียนรู้ ดังนั้นจึงไม่มีใครอธิบายมาตรฐานบางอย่างของที่นี่ให้เธอฟ
