่า? แล้วก็…” ดวงตาทั้งสองข้างของหลิงหลานจ้องไปหลิงเซียวด้วยความจริงจัง “แล้วความเร็วของคุณคืออะไร?”
หลิงเซียวเงียบสักพักแล้วก็เอ่ยปากพูดว่า “เหนือกว่าไร้รูปคือ ก่อร่าง…แต่ว่านี่ยังเร็วเกินไปหน่อยสำหรับลูก ลูกไม่จำเป็นต้องไปทำความเข้าใจมัน” หลิงเซียวแค่บอกชื่อเรียก แต่ไม่อธิบายรายละเอียด
“แล้วคุณล่ะ?” หลิงหลานไล่ถามต่ออย่างไม่ยอมแพ้ คำถามต่อมานั้นถึงจะเป็นเรื่องที่เธอให้ความสำคัญ
หลิงเซียวมองหลิงหลานนิ่งๆ หลิงหลานมองหลิงเซียวกลับโดยไม่เกรงใจเลยสักนิดเดียว แววตาเต็มไปด้วยความหมายว่าจะไม่มีทางประนีประนอมเด็ดขาด
หลิงเซียวถอนหายใจลึกๆ “ความเร็วมือของพ่อคือ ว่างเปล่า…” น้ำเสียงนั้นฟังดูโอ๋อยู่บ้าง ราวกับจนปัญญาต่อนิสัยดื้อดึงของลูกตัวเองนิดหน่อย
“นี่คงเป็นความเร็วมือสูงสุดแล้วสินะ” หลิงหลานเอ่ยเฉียบขาด ไม่อย่างนั้นหลิงเซียวก็คงเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะไม่ได้
หลิงเซียวส่ายหน้ากล่าวว่า “ไม่มีใครรู้ว่าขีดจำกัดของมนุษย์อยู่ที่ไหน บางทีตอนนี้ ขั้นว่างเปล่าอาจจะเป็นขีดจำกัดสูงสุด แต่นี่เป็นขีดจำกัดสูงสุดที่แท้จริงเหรอ? ไม่มีใครบอกเรื่องที่แน่นอนในอนาคตได้…” แววตาของหลิงเซียวดูเลื่อนลอยเล็กน้อย ราวกับกำลังหวนนึกถึงอะไรบางอย่าง
หลิงหลานผงกศีรษะด้วยความใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง ในชาติก่อนเธอไม่เคยคิดว่ามนุษย์จะแข็งแกร่งได้ถึงขั้นนี้ แค่มองพละกำลังร่างกายเพียงอย่างเดียวก็เหนือกว่าชาติที่แล้วหลายสิบเท
