็คุ้มค่ามากพอแล้ว
“ลูกพี่ ลูกพี่ พวกเราปลอดภัยแล้ว” การคำนวณที่แม่นยำของเสี่ยวซื่อทำให้ห้องคนขับร่วงลงสู่พื้นด้วยความปลอดภัย เขาตะโกนเรียกหลิงหลานด้วยความตื่นเต้น อยากให้ลูกพี่ชมเชยเขาสักหน่อย
อย่างไรก็ตาม ภายในห้องคนขับเงียบสนิท เสี่ยวซื่อค่อยสังเกตเห็นว่ามุมปากของลูกพี่กำลังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด “ลูกพี่ เธออย่าทำให้ฉันกลัวสิ รีบตื่นเร็วเข้า!” เขาตะโกนสุดชีวิต แต่หลิงหลานยังคงเงียบกริบ เสี่ยวซื่อนึกอะไรบางอย่างได้ เขารีบวิ่งจากออปติคัลคอมพิวเตอร์กลับเข้าไปในมิติการเรียนรู้เพื่อตามหาหลิงหลาน แต่กลับพบว่าหลิงหลานไม่ได้อยู่ที่นี่ ทันใดนั้น เขาก็ลนลานขึ้นมา เขารู้ว่าเหตุการณ์ท่าจะไม่ดีแล้ว
“ลูกพี่ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติไป ตอนนี้ต้องให้เธอกินยารักษา…” เสี่ยวซื่อตระหนักได้ว่า เขาเป็นเพียงปัญญาประดิษฐ์ที่ไร้รูปร่าง ไม่มีมือเท้ามาป้อนหลิงหลานเลย เวลานี้เสี่ยวซื่อเกลียดที่ทำไมมันเป็นแค่สิ่งมีชีวิตปัญญาประดิษฐ์ที่ไม่มีร่างจริงมากๆ
ในตอนนี้เอง จู่ๆ เสี่ยวซื่อก็สัมผัสได้ว่ามีคนเข้ามาใกล้รอบๆ บริเวณ เขาสแกนออกไปด้วยความเคร่งเครียดก่อนจะเห็นร่างหลายคนที่ดูคุ้นเคย จากนั้นก็ยินดีอย่างบ้าคลั่งทันที ‘คราวนี้ลูกพี่มีทางรอดแล้ว! ที่แท้ก็เป็นพวกฉีหลงที่มาถึง’
ฉีหลงมองเห็นห้องคนขับกำลังนอนนิ่งอยู่บนพื้นจากที่ไกลๆ เขาส่งสัญญาณให้พวกหานจี้จวินสามคนที่ตามหลังมารออยู่ที่นี่ แล้วเข้าไปใกล้ๆ ห้องคนขั
