” เสี่ยวซื่อมองอัตราความเสียหายรวมไปถึงพลังงานที่แทบจะหมดอย่างน่าตกใจนั้นพลางเอ่ยเตือนขึ้นมาอีกครั้ง
หลิงหลานไม่ได้ตอบ ทว่าความเร็วในการโบกสะบัดนิ้วมือเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว นิ้วมือของเธอหายไปอีกครั้ง เพียงแต่หลิงหลานที่ใจจดใจจ่อกับการควบคุมไม่ได้สังเกตเห็นเลย ส่วนเสี่ยวซื่อก็ไม่กล้าส่งเสียงเพราะกลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อหลิงหลาน
หุ่นรบของหลิงหลานเริ่มบินอ้อมภูเขาหิน ตอนนี้เธอยังต้องรอคอยโอกาส
“ตูม!” ในที่สุดหุ่นรบฮิงูเระที่ตามหลังเธอมาติดๆ ก็ยิงปืนใหญ่พลังงานออกมาอีกครั้ง พลังงานมหาศาลยิงตรงมาจากแนวทแยงมุมบนฟ้า หลิงหลานทำการเคลื่อนไหวอย่างไร้กฎเกณฑ์ในขอบเขตพื้นที่เล็กๆ อย่างเยือกเย็นอีกครั้ง หลบการโจมตีท่านี้ไป
การเคลื่อนไหวไร้กฎเกณฑ์ทำให้หุ่นรบได้รับภาระหนักค่อนข้างมาก หลิงหลานถึงขนาดสัมผัสได้ว่าร่างของหุ่นรบส่งเสียงดังเอี๊ยดๆ มีความเป็นไปได้สูงว่าวินาทีต่อมามันจะพังทลายเป็นชิ้นๆ
อย่างไรก็ตามหลิงหลานไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย เธอทำการเคลื่อนไหวที่ทำให้ผู้คนตกตะลึงต่อ เธอปิดเครื่องยนต์ของหุ่นรบในชั่วพริบตา ควบคุมหุ่นรบให้ทำท่าแขนขาทั้งสี่ข้างยันกับพื้นไว้ ให้แขนขาเป็นจุดที่ร่วงหล่นลงไปยังภูเขาหินด้านล่าง
เดิมทีระดับความสูงที่หลิงหลานอยู่ห่างจากภูเขาหินนั้นก็ไม่ได้สูงมาก กอปรกับหุ่นรบมีมวลน้ำหนักมากมาย ไม่ถึงสิบวินาทีมันก็กระแทกเข้ากับภูเขาหินอย่างหนักหน่วง
เสียง ‘ตูม!’ ดังสนั่น! พลังงานมหา
