มดเร็วกว่าดาบแสงของเธอ
“เวลาไม่ถึงสิบวิเท่านั้น!” เสี่ยวซื่อเคร่งเครียดมาก
“เดิมพันดูแล้ว!” สายตาของหลิงหลานฉายแววดุดันออกมาแวบหนึ่ง เธอโหดเหี้ยมกับตัวเองในช่วงเวลาสำคัญเหมือนกัน
“แปด เจ็ด หก ห้า สี่ สาม สอง…ซวยล่ะ! ไม่มีพลังงานแล้ว…” เสียงของเสี่ยวซื่อยังไม่จบ หลิงหลานก็รู้สึกได้ว่าดาบแสงในมือคล้ายกับไม่มีพลังงานต้านทานอะไรแล้ว มันแทงทะลุผ่านอะไรบางอย่างไปทันที
หลังจากนั้นดาบแสงก็หลงเหลือแค่ด้ามดาบ นี่นับว่าเป็นความสำเร็จหรือว่าความล้มเหลวกันนะ? ความสงสัยของหลิงหลานแล่นวาบขึ้นมา แต่ว่านิ้วมือกลับไม่ได้หยุดนิ่ง มันยังคงสะบัดอย่างรวดเร็วจนออกมาเป็นภาพซ้อนทีละชั้น
พริบตาที่หุ่นรบสหพันธรัฐปล่อยดาบแสงที่ไร้พลังงานทิ้งไป มือขวาก็คว้าหุ่นรบฮิงูเระตัวนั้นไว้ก่อนจะวนอ้อมกว้างๆ โดยให้มันอยู่ตรงกลาง จากนั้นก็ซ่อนไปที่ด้านหลังหุ่นรบฮิงูเระ หลบหลีกการลอบซุ่มโจมตีอันชั่วช้าสุดขีดของผู้ควบคุมหุ่นรบชิกามารุที่อยู่ห่างไกลอีกครั้ง
“ชิกามารุคุง ต้องมอบภารกิจของจักรวรรดิให้นายจัดการแล้ว” หัวหน้าทีมเห็นเลือดไหลทะลักออกมาจากรูที่แทงตรงอกก็เอ่ยกับลูกน้องที่อยู่ไกลๆ
“หัวหน้า คุณพูดอะไรน่ะ?” ผู้ควบคุมหุ่นรบชิกามารุที่อยู่ห่างไกลมองเห็นไม่ชัดว่าสุดท้ายเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะว่าพลังงานของดาบแสงกับโล่แสงถูกใช้จนหมดเกลี้ยงในช่วงเวลาแทบจะพร้อมกัน
“ใช้ปืนใหญ่พลังงาน! นี่เป็นคำสั่ง!” หัวหน้าทีมรู้สึกได้ว่าชีวิต
