หลิงหลานฝืนข่มกลั้นความรู้สึกไม่สบายตัว เธอกัดฟันควบคุมหุ่นรบให้ดึงดาบแสงออกมาจากในห้องคนขับของหุ่นรบฮิงูเระ
การที่หลิงหลานรู้สึกไม่สบายตัวนั้นไม่ใช่เพราะว่านี่เป็นการฆ่าคนครั้งแรกในชีวิตจริงของเธอ หากแต่แรงสะท้อนกลับที่เกิดจากการควบคุมหุ่นรบทำให้ร่างกายน้อยๆ ที่ยังอ่อนแออยู่นิดหน่อยในตอนนี้ของเธอแบกรับไม่ไหวอยู่บ้าง
เสี่ยวซื่อสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของหลิงหลาน รู้ว่าคือสาเหตุอะไร เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “ลูกพี่ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสี่ยวซื่อรู้ว่าการบังคับหุ่นรบจะต้องมีแรงสะท้อนกลับไปยังร่างกายของผู้ควบคุม เขาพยายามสุดความสามารถในการลดการสะท้อนเหล่านั้นให้ต่ำจนถึงจุดต่ำสุดแล้ว พยายามที่จะไม่ให้ลูกพี่ของตนได้รับบาดเจ็บอะไร
อย่างไรก็ตาม เสี่ยวซื่อคิดไม่ถึงเลยว่า หลิงหลานควบคุมหุ่นรบของจริงครั้งแรกจะแสดงความสามารถได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ โดยเฉพาะท่วงท่าการหลบหลีกปืนใหญ่สุดท้าย แสดงความสามารถเกินมาตรฐานไปแล้ว ทำให้การวิ่งอย่างไร้กฎเกณฑ์ของผู้ควบคุมหุ่นรบระดับสูงกลายเป็นการวิ่งพุ่งอย่างไร้หลักเกณฑ์ที่มีเพียงผู้ควบคุมไพ่ราชาเท่านั้นที่จะใช้ได้
ความจริงแล้วการวิ่งไร้กฎเกณฑ์กับการวิ่งพุ่งไร้หลักเกณฑ์เป็นทักษะจากต้นกำเนิดเดียวกัน สาเหตุที่มีสองชื่อเป็นเพราะความสูงต่ำของระดับผู้ควบคุม สุดท้ายประสิทธิภาพที่ปรากฏออกมาจึงไม่เหมือนกันเท่านั้น
วิ่งไร้กฎเกณฑ์เป็นทักษะการควบคุมระดับสูงของผู้
